Otarłam niewidoczne zmarszczki. To była sukienka, którą zawsze uważałam za odpowiednią na rodzinne obiady – nie na tyle szykowną, żeby Marissa przewróciła oczami, ale wystarczająco schludną, żeby nie wyglądać niechlujnie. W wieku siedemdziesięciu siedmiu lat dawno przestałam gonić za modą, ale zawsze uwielbiałam wyglądać schludnie.
Garrett powiedział, że kolacja zacznie się o siódmej. Miałam jeszcze godzinę. Rozejrzałam się po salonie, gdzie każdy przedmiot opowiadał historię: zdjęcie Jamesa z naszej złotej rocznicy ślubu; mały Garrett z wędką i pierwszą złowioną rybą; Toby i Rebecca na zakończeniu roku szkolnego. Te zdjęcia są niemymi świadkami czasów, gdy wszystko wydawało się prostsze. Mój wzrok zatrzymał się na zdjęciu Jamesa. Co on teraz będzie robił? Minęło piętnaście lat, odkąd odszedł, a ja wciąż konsultuję się z nim myślami. „Edith, niech cię to nie boli” – mawiał. James zawsze wiedział, jak wyznaczać granice, nawet w stosunku do własnego syna. Ja natomiast nie.
Telefon zawibrował na stole. Wiadomość od Garretta. Uśmiechając się, wzięłam okulary, oczekując, że wyjaśni mi coś na temat dzisiejszego wieczoru. Być może pytał, czy potrzebuję pomocy w dotarciu do ich nowego domu, choć rzadko oferował taką pomoc w ostatnich latach.
„Mamo, przepraszam, ale nie damy rady dziś przyjść. Marissa organizuje kolację dla swoich kolegów. Przekładamy nasze spotkanie na inny dzień”.
Przeczytałam wiadomość ponownie. Coś było nie tak. Garrett dzwonił wczoraj i nalegał, żebym była, z powodu jakiegoś specjalnego ogłoszenia. Spojrzałam ponownie na wiadomość, gdy mój telefon zawibrował z nowym powiadomieniem.
„Nie jesteś zaproszona na kolację. Moja żona nie chce, żebyś tam była”.
Czytaj dalej, klikając przycisk (DALEJ 》) poniżej!
REKLAMA
