Don Arturo był tak pochłonięty swą wiwisekcją — tak pewien, że jego zamek jest nie do zdobycia, a służba głucha i ślepa — iż dopuścił się jedynego grzechu, którego natura nie wybacza: zaniedbania. María wyciągnęła dłoń. Jej palce drżały gwałtownie, lecz wola trwała niewzruszona, opierając się każdemu szalonemu uderzeniu jej rozszalałego serca. Słyszała chrzęst ścięgien Lucasa, podekscytowany szept doktora, gdy ten mówił do siebie o oporze opłucnej; i wiedziała, że dla chłopca nie ma już ratunku.
Lucas już nie żył, nawet jeśli jego serce wciąż jeszcze trzepotało. Jego los został przesądzony w chwili, gdy doktor poczęstował go cukierkiem na ulicy; lecz dziś to ona mogła odetchnąć. Cisza panująca w górnych partiach domu zdawała się przygniatać jej ramiona, popychając ją naprzód. Gdyby pobiegła po policję, któż by jej uwierzył? Komisarz jadał obiady przy stole Valdemarów w każdy piątek. Gdyby krzyknęła, wzywając pomocy, żona Artura — krucha kobieta, otumaniona środkami uspokajającymi niemal do stanu katatonii — prawdopodobnie zbyłaby ją, albo, co gorsza, stanęła po stronie męża, by chronić dobre imię rodziny.
Poza tymi czterema ścianami nie było sprawiedliwości. Sprawiedliwość musiała nadejść od niej samej. Z łagodnością, która stała w sprzeczności z gwałtownością jej myśli, María uchyliła kute żelazne drzwi. Drewno pod jej dotykiem było zimne i twarde; pchnęła mocniej. Zawias — fachowo naoliwiony, jak na ironię, jej własnymi rękami zaledwie tydzień wcześniej — obrócił się, nie wydając z siebie nawet najcichszego szmeru. Szczelina światła poszerzyła się. Z wnętrza nagle dobiegło ustanie cichego nucenia. „Kto tam?” — zapytał głos Artura; nie był już łagodny, lecz ostry i autorytarny — ton kochanka domagającego się posłuszeństwa. Lecz odpowiedzią Maríi nie było słowo, lecz drugie — i ostateczne — pchnięcie drzwi, które trafiły w cel, a zaraz potem zgrzyt ciężkiego, metalowego rygla, dwukrotnie przekręcanego w zamku. Dźwięk ten rozbrzmiał w pustym korytarzu niczym krzyk rozpaczy. Przez sekundę panowała absolutna cisza — tak gęsta, że María słyszała szum krwi pulsującej w jej własnych skroniach. A potem, po drugiej stronie pracowni, rozpętało się piekło. Lekarz rzucił się na drzwi, uderzając w nie z furią, która sprawiła, że podłoga w pomieszczeniach służbowych zadrżała.
— *Abre, sea*. Otwieraj te drzwi, natychmiast! Jeśli tylko... ty głupia dziewucho! *Abre o te despellejaré viva!* — ryknął Valdemar; jego głos, stłumiony przez grube fałdy szaty, stracił wszelki opanowanie, obnażając jego prawdziwą, potworną naturę. María cofnęła się i przycisnęła dłoń do dłoni, czekając, aż dokona się nieuniknione. Wzrok jej spoczął na zimnym metalu spoczywającym w jej wnętrzu. Nie – to była już tylko historia; to był koniec pewnej ery i początek zupełnie innej opowieści. Od tej chwili nie mogła już przestać się wspinać.
Gdyby drzwi się otworzyły, zginęłaby. Lecz jedno zamknięcie nie wystarczało. Klucze można dorobić, zamki wyważyć, a rygle... rygle można podważyć. Potrzeba było czegoś bardziej ostatecznego. Jego wzrok, desperacko błądzący w półmroku pomieszczenia gospodarczego, spoczął na workach z cementem i stertach piasku zalegających w kącie – pozostałościach po naprawie ogrodowego muru. Pomysł zakwitł w jej umyśle – kompletny i przerażający: architektoniczne rozwiązanie moralnego dylematu.
Koniec ze zwykłym zamykaniem drzwi. Pragnęła zamknąć drzwi samej egzystencji. Chciała przekształcić piwnicę w faraoński grobowiec, zapieczętowany na wieczność – zanim słońce miłości zdołałoby wywabić na zewnątrz modlitwy świata. Pomieszczenie gospodarcze przeobraziło się w scenę gorączkowej, lecz bezgłośnej aktywności – paradoks stłumionej desperacji. María wiedziała, że czas działa na jej niekorzyść, tocząc wyścig z okrutnym, obrotowym klepsydrami. Każda mijająca sekunda stwarzała ryzyko, że señora Valdemar ocknie się z otępienia wywołanego laudanum, albo że ogrodnik, śpiący w stajniach, usłyszy głuche łomotanie dobiegające spod podłogi.
A jednak czas, który jeszcze przed chwilą zdawał się wlec – sparaliżowany i ospały – teraz popłynął z impetem napędzany potężnym paliwem. Jej dłonie – czerwone i drżące – chwyciły pierwszy worek cementu portlandzkiego. Ważył pięćdziesiąt kilogramów – ciężar przeznaczony dla silnych mężczyzn, nie zaś dla młodej dziewczyny, której najcięższym obowiązkiem było zazwyczaj noszenie srebrnych tac. Lecz adrenalina to osobliwa alchemia, zdolna przekuć przerażenie w czystą, fizyczną siłę. Wlokła worek po kamiennych płytach; gruby papier szurał o posadzkę z szorstkim zgrzytem, od którego cierpła jej skóra — dźwiękiem, który rywalizował z przytłumionymi krzykami Don Arturo.
Dotarłszy do ościeżnicy, rozdarła papier paznokciami, uwalniając chmurę szarego pyłu, która wywołała u niej gwałtowny atak kaszlu. Pył ten pokrył jej czarny uniform cienką warstwą wulkanicznego popiołu — tak, jakby ona sama powoli przeobrażała się w część tego samego grobowca, który usiłowała zbudować. Po drugiej stronie drzwi strategia doktora uległa zmianie. Jego obelgi i groźby obdarcia ze skóry urwały się nagle, ustępując miejsca milczeniu…
