Sześć tygodni po tym, jak Mason wepchnął mnie i naszego noworodka w śnieżną zamieć, wciąż słyszałam jego ostatnie słowa: „Będzie dobrze. Zawsze przetrwasz”. Teraz stałam z tyłu jego lśniącego wesela, moje dziecko spało przytulone do mojej piersi, a w dłoni paliła mi się zapieczętowana koperta. Kiedy mnie zauważył, jego uśmiech zniknął. „Co ty tu robisz?” syknął. Wyszeptałam: „Daję ci to, o czym zapomniałeś… i zabieram to, co ukradłeś”. Wtedy muzyka ucichła.

Nie powiedziała: „Och, biedactwo”. Nie podała mi chusteczki.

Otworzyła notes i kliknęła długopisem. „Kochanie” – powiedziała głosem jak chropawy miód. „Nie zostawisz go tak po prostu. Dokumentujesz go. A potem spalimy jego królestwo”.

Spojrzałam na nią, a łzy w końcu popłynęły. „On jest potężny, Diane. To… to Mason Hale”.

Diane uśmiechnęła się, a był to przerażający uśmiech drapieżnika, który właśnie znalazł ofiarę. „Dobrze” – powiedziała. „Lubię duże cele. Upadają mocniej”.

Zakończenie:
Spędziłem sześć tygodni w pokoju motelowym finansowanym ze stypendium dla ofiar przemocy domowej, knując z Diane. Zbudowaliśmy sprawę. Czekaliśmy. A potem znaleźliśmy datę. Mason nie tylko szedł naprzód; umacniał swój wizerunek. Miał się żenić. Dziś wieczorem. Z kobietą o imieniu Sloane. A Diane postanowiła, że ​​nie wyślemy tylko listu. Doręczymy go osobiście.

Rozdział 2: Rozkładówka

Sala balowa hotelu Grandview była studium nadmiaru. To było bogactwo, które szeptało, a nie krzyczało, choć przesłanie było to samo: Nie pasujesz tutaj.

Kryształowe żyrandole wielkości małych samochodów oświetlały gości. Kwartet smyczkowy grał Debussy'ego w kącie, a muzyka unosiła się ponad gwarem uprzejmych rozmów i brzękiem kieliszków szampana. W powietrzu unosił się zapach