Evan upadł obok mnie. Jego oddech zwolnił, ale wyczułam, że nie zemdlał całkowicie.
Kroki Juliana były coraz bliżej. Zatrzymał się nade mną. Czułam jego obecność na skórze, niczym zbliżającą się burzę.
Lekko musnął moją stopę swoją. Test. Nie ma się czym martwić.
„Nic mu nie jest…” wypuścił powietrze.
To słowo zniweczyło moją ostatnią nadzieję.
Poszedł w stronę korytarza. Jego głos ucichł, ale w ciszy domu szept brzmiał bardziej niż krzyk.
Rozmawiał przez telefon. Spokojnie. Prawie z ulgą.
Słowa były urywane, ale sens jasny. Zbyt jasny. Mówił jak ktoś omawiający sprawę dawno przesądzoną i ostatecznie rozstrzygniętą.
Głos kobiety w odpowiedzi był napięty i niecierpliwy. Nie było w nim wątpliwości. Tylko oczekiwanie.
Świat we mnie skurczył się do jednego punktu: dłoni mojego syna obok mojej.
Lekko poruszyłem palcami. Jego dłoń odpowiedziała delikatnym uściskiem.
Zrozumiał. Był świadomy. Czekał na mnie.
