Telefon znów zawibrował.
Poszłam do bufetu, kolana lekko mnie bolały. Urządzenie leżało ekranem do góry, ekran się rozświetlał. Dreszcz przebiegł mi po plecach.
Na ekranie pojawiła się twarz Harolda z uśmiechem na ustach.
To nie było zdjęcie z naszych albumów. Było inne: Harold miał na sobie fioletową koszulę, której nigdy wcześniej nie widziałam, stał w nieznanym miejscu, a jego uśmiech był szerszy niż kiedykolwiek przed śmiercią. Zdjęcie było dołączone do wiadomości tekstowej.
Dłoń drżała mi, gdy szukałam telefonu.
Nie powinnam była patrzeć. Wiedziałam to, nawet gdy moje palce zacisnęły się na urządzeniu. Zawsze szanowałam prywatność. Ale to była twarz mojego męża. Mojego zmarłego męża, który wyglądał młodziej, szczęśliwiej i bardziej żywo niż w tych ostatnich, niezwykle trudnych latach.
