Trzy lata temu moja najlepsza przyjaciółka ukradła mi narzeczonego. Na naszej gali charytatywnej uśmiechnęła się z wyższością: „Biedna Sophio, wciąż jesteś żoną swojej pracy w wieku 34 lat. Planuję włoski ślub”. Uśmiechnęłam się. „Poznałaś już mojego męża?”. Zawołałam go – jej kieliszek szampana zadrżał. Natychmiast go rozpoznała i zamarła.

Mam mężczyznę, pochwały i przeszklone sanktuarium w  Pacific Heights  z widokiem na skąpaną w mgle majestatyczność  Zatoki San Francisco . Ale trzy lata temu moje życie było konstrukcją w stanie ruiny, a ludzie trzymający kule do burzenia byli dwiema osobami, którym ufałem najbardziej na świecie.

To był wieczór  dorocznej gali charytatywnej Morrison and Hayes  , olśniewającej wystawy elity prawniczej i architektonicznej San Francisco. Pamiętam, że powietrze było gęste od zapachu lilii i drogich perfum.  Christina , moja najlepsza przyjaciółka od dwóch dekad, nachyliła się ku mnie. Miała na sobie jedwabną suknię, która kosztowała więcej niż mój pierwszy samochód – suknię, jak później zrozumiałam, kupioną za pieniądze mężczyzny, który miał mnie poślubić.