Z dumą wygładziła spódnicę sukienki.
Kilkoro rodziców uśmiechnęło się, gdy to zauważyli.
Nagle przed nami pojawiła się kobieta w ogromnych, markowych okularach przeciwsłonecznych.
Zmierzyła ją wzrokiem od stóp do głów i wybuchnęła śmiechem.
„O rany” – powiedziała do otaczających ją osób. „Naprawdę uszyłaś tę sukienkę?”
„Tak, uszyłam” – odpowiedziałam spokojnie.
Uśmiechnęła się z samozadowoleniem.
„Wiesz, niektóre rodziny mogłyby dać jej prawdziwe życie. Może adopcja byłaby lepszym rozwiązaniem”.
W sali gimnastycznej zapadła cisza.
Melissa ścisnęła moją dłoń.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, kobieta dodała z szyderczym śmiechem: „Jakie to żałosne”.
Szukałam odpowiedzi, gdy jej syn pociągnął ją za rękaw.
„Mamo” – powiedział głośno chłopiec.
„Nie teraz” – odpowiedziała krótko.
„Ale mamo” – kontynuowała, wskazując na sukienkę Melissy. „Wyglądają jak jedwabne chusteczki, które tata kupuje pani Tammy, kiedy ciebie nie ma w pobliżu”.
Pokój zamarł.
Rodzice wymienili zszokowane spojrzenia.
Kobieta powoli odwróciła się do męża.
„Dlaczego” – zapytała cicho – „kupujesz drogie chusteczki dla niani?”
Po sali gimnastycznej rozległ się szmer zaskoczenia.
Właśnie wtedy do budynku weszła młoda kobieta.
Brian z entuzjazmem wskazał: „Oto pani Tammy!”
Matka chłopca podeszła do niej.
„Tammy” – zapytała władczo – „przyjmowałaś prezenty od mojego męża?”
Tammy zawahała się, a potem uniosła brodę.
„Tak” – przyznała spokojnie. „Od miesięcy”.
Po sali rozeszły się szepty.
