Uderzyłem. Młot uderzył w żelazo z głuchym odgłosem. Ledwo zostawił ślad.
„Jeszcze raz. Odwróć się.”
Uderzyłem mocniej. Uderzyłem mocniej. Żelazo lekko się wygięło.
„Dobrze. Jeszcze raz.”
Uderzałem wielokrotnie. Paliły mnie ręce. Bolały mnie ramiona. Pot spływał mi po twarzy. Ale wykonywałem pracę fizyczną, kształtując metal rękami. Kiedy żelazo ostygło, Josiah podniósł lekko wygięty kawałek.
„Twój pierwszy projekt. Nie jest wielki, ale udało ci się.” Odłożył żelazo. „Jesteś silniejszy, niż myślisz. Zawsze byłeś silny. Potrzebowałeś tylko odpowiedniego zajęcia.”
Od tego dnia spędzałem godziny w kuźni. Josiah nauczył mnie podstaw: jak nagrzewać metal, jak go kuć, jak go kształtować. Nie byłem wystarczająco silny do ciężkich prac, ale potrafiłem tworzyć małe przedmioty: haki, proste narzędzia, ozdoby.
Po raz pierwszy od 14 lat, od wypadku, poczułem, że fizycznie jestem w stanie coś zrobić. Nogi odmówiły mi posłuszeństwa, ale ręce i dłonie dawały radę. I to wystarczyło w kuźni.
Ale działo się coś jeszcze. Coś, czego nie mogłem kontrolować.
Czerwiec przyniósł inne objawienie. Pewnego wieczoru byliśmy w bibliotece. Josiah czytał Keatsa na głos. Jego czytanie poprawiło się do tego stopnia, że rozumiał złożone teksty. Jego głos był idealny do poezji. Głęboki, dźwięczny, zdolny nadać wagę każdemu wersowi.
„Piękno to wieczna radość” – przeczytał. „Jego piękno wzrasta. Nigdy nie zniknie w nicość”.
„Naprawdę w to wierzysz?” – zapytałem. „To piękno jest wieczne”.
„Wierzę, że piękno w pamięci jest wieczne. Sam obiekt może zniknąć, ale pamięć o pięknie pozostaje”.
Co najpiękniejszego kiedykolwiek widziałeś?
Przez chwilę milczała. Potem: „Wczoraj w kuźni, pokryty sadzą, spocony, śmiejący się i wbijający ten gwóźdź. To było piękne”.
