Logika była przerażająca i nieskazitelna.
„Zapytałaś go?” – nalegałam.
„Jeszcze nie. Chciałam ci powiedzieć pierwsza”.
„A co, jeśli odmówisz?”
W tym momencie twarz mojego ojca postarzała się o dziesięć lat. „Wtedy będę dalej szukał białego męża, oboje będziemy wiedzieć, że mi się nie uda, a ty spędzisz życie po mojej śmierci w pensjonatach, zdana na łaskę krewnych, którzy uważają cię za ciężar”.
Miał rację. Nienawidziłam tego, że miał rację.
„Czy mogę się z nim spotkać? Porozmawiaj z nim, zanim podejmiesz tę decyzję, dla naszego wspólnego dobra”.
Publicité
