Diane była zbyt wyrachowana, by zostawiać siniaki. Jej okrucieństwo rozkwitało w zaniedbaniach – niewidzialnych afrontach, które sprawiają, że kwestionujesz własne zdrowie psychiczne. Na stole ustawiała trzy porcelanowe talerze zamiast czterech. „Och, Annabelle, dziś kompletnie odleciałam. Weź papierowy talerzyk ze spiżarni, dobrze?”. Inscenizowała nieskazitelne rodzinne portrety na kominku i coroczne kartki świąteczne, z atletycznym uśmiechem Kyle'a, idealnymi warkoczykami Madison i sztywnym uściskiem Richarda.
Byłem widmem trzymającym kamerę.
Najbardziej bolesnym aspektem była percepcja miasta. Sąsiedzi szeptali w alejkach sklepowych o bezgranicznej łasce Diane. Ta biedna kobieta poświęciła swój spokój, by przygarnąć tragiczną siostrzenicę męża. Łykałam tę opowieść jak gorzkie lekarstwo przez dziesięciolecia. To, czego miasto nie wiedziało, i czego nie odkryłam, dopóki fundamenty mojej rzeczywistości nie rozsypały się, to to, że moi rodzice nie zostawili mnie w nędzy. Pozostawili po sobie ogromną, głęboko skrywaną tajemnicę. Tajemnicę, która właśnie finansowała idealną iluzję Everetta, czekającą w ciemności, by rozerwać ich wszystkich na strzępy.
Rozdział 2: Sanktuarium Cynamonu
Kiedy skończyłem szesnaście lat, hierarchia finansowa rodziny Everettów stała się boleśnie przejrzysta. Kyle dostał odrestaurowanego Camaro na zakończenie liceum. Madison dostała w prezencie prywatne lekcje gry na skrzypcach i letnie wycieczki do obozów jeździeckich w Górach Błękitnych. Mnie przyznano posadę za najniższą krajową w sklepie spożywczym Hank's Grocery przy Route 12, gdzie do północy zaopatrywałem się w fasolę w puszkach, żeby móc kupić własne zimowe płaszcze i kalkulatory graficzne.
Kiedy Kyle wyjechał na Uniwersytet Georgii , przyparłem Richarda do muru w garażu, przesiąkniętym zapachem oleju silnikowego i trocin. Zapytałem ledwie szeptem, czy jest dla mnie odłożony jakiś fundusz studencki. Unikał mojego wzroku, agresywnie sortując klucze. „Muszę omówić logistykę z twoją ciocią” – mruknął.
Werdykt Diane zapadł tego wieczoru przy pieczonym kurczaku. „Wykształcenie wyższe nie jest wymogiem powszechnym, Annabelle. Zawsze byłaś taka praktyczna. Studia w college'u społecznościowym są całkowicie godne szacunku dla kogoś z twoimi… predyspozycjami”.
Nie krzyczałam. Nie płakałam. Po prostu przyjęłam ci
