Jego ręce drżały, gdy czytał. Emily znała go lepiej niż on sam siebie.
Listy do Lily i Liama były pełne miłości, rad i wsparcia w ważnych chwilach, za którymi Lily będzie tęsknić: pierwsze tańce, ceremonie ukończenia szkoły, złamane serca. Każdy list był datowany na późniejszy termin i miał zostać otwarty w odpowiednim momencie jej życia.
Ale na samym dnie pudełka leżał kolejny list przeznaczony dla was trojga.
Otworzyli go razem.
Najdroższy,
Chcę, żebyś mi coś obiecał. Nie przychodź co roku z płaczem w moje urodziny. Świętuj je. Tańcz w kuchni, piecz ciasteczka i opowiadaj sobie zabawne historie o mnie. Nie chcę, żeby ten dzień był o mojej nieobecności – chcę, żeby był o miłości, która nigdy cię nie opuści.
Lily prychnęła. „Ona nie chce, żebyśmy byli dziś smutni”.
Aleksander przyciągnął ją bliżej do siebie. „Wtedy zrobimy dokładnie to, czego chciała”.
Zamiast chować się wieczorem w gabinecie, Aleksander poszedł z bliźniakami do kuchni. Upiekli ulubione czekoladowe ciasteczka Emily, spalili pierwszą porcję, śmiali się do rozpuku i słuchali ulubionej muzyki do północy.
Stało się to ich nową tradycją: rocznica śmierci Emily nie była już dniem ciszy, lecz radości. I co roku wracali na jej grób, nie tylko z kwiatami, ale także z opowieściami i śmiechem.
Rok później Aleksander patrzył, jak jego bliźniaki kładą świeże róże na grobie Emily – tym razem z uśmiechem, a nie ze łzą. I zdał sobie sprawę, że ostatnim darem Emily nie były tylko listy – to było przypomnienie, że miłość może przemienić nawet najgłębszą stratę w coś pięknego.
