I znowu.
Za trzecim razem słowa „czerwone drzwi” zaczęły dzwonić mi w głowie jak syrena alarmowa.
Pani Avery odwróciła się. „Wszystko w porządku?”
Starałam się zachować neutralny wyraz twarzy. „Oczywiście”.
Prawnik odezwał się, nie patrząc na mnie. „Nazwisko na akcie notarialnym to Evelyn Hart”.
„Nigdy o tym nie słyszałam” – powiedziałam.
„To… powszechna rzecz” – odparł. „Ludzie nie zawsze pamiętają, kto im pomógł”.
To uczucie sprawiło, że zakręciło mi się w głowie.
Wyjrzałam przez okno, żeby nikt mnie nie widział.
Jechaliśmy godzinami, mijając centra handlowe i stacje benzynowe, billboardy reklamujące fajerwerki i prawników rozwodowych, pola tak płaskie, że wyglądały, jakby ziemia się rozciągnęła.
W końcu krajobraz się zmienił. Niebo wydawało się szersze. Drogi zwęziły się.
Wjechaliśmy do hrabstwa, gdzie stacje radiowe ucichły do poziomu szumu, a stacje benzynowe zaczęły sprzedawać przynętę.
Droga wjazdowa witała nas w miasteczku o nazwie Ridgewater.
Liczba ludności: 2914.
Miejsce, które mogłoby połknąć człowieka w całości, nie odbijając się ani razu.
Zjechaliśmy z głównej drogi na polną ścieżkę, która trzęsła podwoziem samochodu. Prawnik zwolnił, mrużąc oczy i wpatrując się w linię drzew.
„Tam” – powiedział.
Na początku nic nie widziałem: tylko las, chwasty i płot, który zwisał, jakby był w opłakanym stanie.
Potem drzewa się połamały i otworzyła się ziemia.
Sto akrów trudno sobie wyobrazić, dopóki się nie przyjrzysz uważnie. To nie tylko przestrzeń, to cisza. To wiatr wiejący przez trawę, która jeszcze do ciebie nie należy, ale za którą już czujesz się odpowiedzialny.
Niedaleko wejścia stał stary dom, z łuszczącą się farbą, jakby spalony słońcem. Za nim stała zrujnowana stodoła z rozpadającym się dachem.
A po prawej stronie, na wpół ukryte w krzakach, było coś, co wyglądało dziwnie.
Kopiec.
Sztuczny garb w ziemi, jakby ziemia pochłonęła budynek, zostawiając bliznę.
Poczułem mrowienie na skórze.
„Bunker?” zapytałem.
Prawnik skinął głową. „Właz jest ukryty. Dostanie pan klucz”.
Sięgnął do kieszeni kurtki i wyciągnął zestaw trzech kluczy.
Jeden był ze zwykłego mosiądzu.
Jeden był długi i wąski, jak sejf.
A jeden, pomalowany na czerwono, wyglądał, jakby należał do czegoś, co nie chciało zostać otwarte.
Ścisnął mi się żołądek.
Pani Avery też to zauważyła. „Carter” – powiedziała cicho – „nie musisz tam dzisiaj jechać”.
Ale moje stopy już się poruszały, kiedy wysiedliśmy z samochodu.
W powietrzu unosił się zapach sosen i zimnej ziemi. Wiatr szeleścił wysoką trawą.
Ta ziemia nie wydawała mi się darem.
Czułam się, jakby czekała na mnie jakaś historia.
3
Drzwi domu skrzypiały, jakby narzekały. W środku kurz pokrywał wszystko, a w powietrzu unosił się stęchły, duszny zapach starych książek i zapomnianych pokoi.
Ale nie było pusto.
W kuchni stał stół, a na nim latarnia.
Nie stara latarnia, ale jedna z tych nowoczesnych kempingowych z plastikową rączką.
Obok leżała karteczka, przytwierdzona puszką śrub.
Nie ma prądu. Jest woda. Pompa studzienna jest w szopie. Paliwo do generatora jest w stodole.
—EH
Serce waliło mi jak młotem.
To nie był przypadkowy spadek. Ktoś to zaplanował.
Przeszedłem przez dom, omijając połamane krzesło i nadgryziony przez mole dywan. Na górze, w miejscu, które musiało być sypialnią, leżał materac wciąż owinięty folią.
A na poduszce leżał złożony koc.
