„Nic mi nie jest” – skłamałem ponownie.
Skinęła głową, jakby wiedziała, że to kłamstwo, i mimo wszystko mnie przytuliła.
Kiedy jej samochód zniknął na polnej drodze, krajobraz wydawał się szerszy.
I bardziej samotny.
Kurczak w pobliżu krzaków stał tam, niczym sekret.
Skierowałem się w jego stronę, zanim zdążyłem się poddać.
5
Wejście do bunkra nie było oczywiste, dopóki nie wiedziałeś, gdzie patrzeć.
Dowiedz się więcej
teren
Gleba
Geologia
Obszedłem kurhan, odsuwając kolczaste pnącza i wysokie chwasty, aż mój but uderzył o metal z głuchym łoskotem.
Właz.
Okrągły, jak z łodzi podwodnej.
Był na wpół zakopany, zamaskowany ziemią i liśćmi.
Moje palce natrafiły na krawędź i zeskrobały ziemię. Metal był tak zimny, że bolała mnie skóra.
Był tam zamek.
Najpierw wyjąłem mosiężny klucz i spróbowałem.
NIE.
Spróbowałem długiego, wąskiego klucza.
Nadal nie.
Moja ręka zatrzymała się na czerwonym przycisku.
Ostrzeżenie z listu odbiło się echem w mojej głowie.
Nie otwieraj czerwonych drzwi sam.
To jednak nie były drzwi. To była klapa.
Tak właśnie przemawiał strach: poprzez techniczne szczegóły.
Przełknąłem ślinę i włożyłem czerwony klucz do zamka.
Obrócił się delikatnie, jakby czekał.
Rozległ się klik.
Zerwałem się i pociągnąłem.
Klapa uniosła się z metalicznym jękiem, protestem po latach ciszy.
Poczułem zapach: zimnego powietrza, kurzu, czegoś chemicznego, jak stare baterie.
Schody opadały w ciemność.
Skierowałem latarnię w dół. Światło nie sięgało do dołu.
Serce waliło mi jak młotem.
Powiedziałem sobie, że to moje. Że cokolwiek tam było na dole, stało się częścią mojego życia.
Potem zacząłem schodzić.
Każdy krok dawał mi wrażenie, jakbym wkraczał coraz głębiej w przeszłość, której nie pamiętałem.
Na dole moje buty dotknęły betonu.
Światło latarni oświetliło wąski korytarz ze ścianami pomalowanymi na matową szarość. Rury biegły wzdłuż sufitu. Gruby kabel wił się przez ciemność niczym żyła.
Na ścianie widniał napis:
WSTĘP DO SCHRONISKA — TYLKO DLA OSÓB UPOWAŻNIONYCH
Mój śmiech zmienił się w drżący oddech.
„Upoważnione” — wyszeptałem. „Oczywiście”.
Korytarz kończył się ciężkimi stalowymi drzwiami.
Nie czerwonymi. Tylko stalowymi.
Obok nich stała klawiatura, stara, z pożółkłymi klawiszami.
Spróbowałem nacisnąć klamkę.
Zamknięte.
Wpatrywałem się w klawiaturę, a potem w klawisze, które trzymałem w dłoni.
Żadne z nich nie pasowały.
Poczułem ucisk w piersi.
Potem zauważyłem coś wydrapanego na ścianie obok klawiatury.
Małe, prawie ukryte.
Cztery cyfry.
2008
Rok na Polaroidzie.
Palce mi drżały, gdy to pisałem.
Klawiatura zapiszczała.
Kliknął zamek.
Drzwi się otworzyły.
A bunkier otworzył się jak wąwóz.
6
Wnętrze nie było... takie, jakiego się spodziewałem.
Wyobrażałem sobie odsłonięty beton, może kilka zakurzonych łóżek i fasolę w puszkach.
Ale tu było wszystko zorganizowane.
Półki były pełne zapasów: apteczki, filtry do wody, baterie, zapieczętowane skrzynki z nadrukowanymi etykietami. W jednym pokoju stał rząd piętrowych łóżek, materace były zapakowane jak na górze.
I światła.
Jasne, ale włączone.
Zamarłem.
Prąd.
Podążyłem za kablami z latarką i znalazłem panel sterowania przy wejściu. Zielone światła delikatnie migotały. Podłoga wibrowała słabym szumem.
Coś zasilało to miejsce.
Coś utrzymywało je w ruchu.
Krew mi zmroziła krew w żyłach.
Poszedłem dalej, mijając małą kuchnię z meblami w stylu industrialnym. Stół przykręcony do podłogi. Radio na półce, staromodny model z pokrętłami.
Wtedy to zobaczyłem.
Drzwi na końcu korytarza.
Pomalowane na czerwono.
Zaparło mi dech w piersiach.
W porównaniu z resztą wyglądał jak nowy: mniej obtłuczony, mniej wyblakły. Jakby ktoś niedawno go przemalował.
Czerwony klucz wydawał się cięższy w mojej kieszeni.
Podszedłem z bijącym sercem i zauważyłem obok kolejny napis:
KOMOR ECHA
Poniżej, mniejszą czcionką:
WSTĘP BEZ NADZORU WZBRONIONY
Sięgnąłem do klamki…
I zatrzymała się.
Drzwi nie były po prostu czerwone.
Miały przynitowaną plakietkę z nazwiskiem.
A na niej, wytłoczone w metalu, widniały dwa słowa:
CARTER BLAKE
Miałem okropny ból brzucha, myślałem, że zwymiotuję.
Zatoczyłem się do tyłu, machając latarnią.
To było niemożliwe.
Jak to możliwe, że moje nazwisko widnieje na drzwiach, których nigdy wcześniej nie widziałem?
Przesuwałem palcami po literach, jakby to była jakaś sztuczka.
Nie zmieniły się.
Zostały tam.
To prawda.
Recl
