W Wigilię było -12°C. Tata zamknął mnie na śniegu za „odpyskowywanie” przy kolacji. Patrzyłem przez okno, jak otwierają prezenty. Nagle podjechała czarna limuzyna. Wysiadła z niej moja babcia-miliarderka. Zobaczyła, że ​​drżę, spojrzała na dom i powiedziała jedno słowo: „Zburzyć”.

Nazywam się Evelyn Dawson . Mam dwadzieścia jeden lat i w zeszłą Wigilię, o 23:14, myślałam, że umrę na własnym ganku.

Stałem boso w piętnastocentymetrowej warstwie świeżego puchu. Temperatura spadła do minus dwunastu stopni, a zimno było tak ostre, że czułem je niczym ząbkowane ostrze na skórze. Wiatr przecinał mój cienki, granatowy sweter z warkoczowym splotem, jakby go w ogóle nie było, sprawiając, że krew płynęła mi leniwie i ciężko.