„Tak. Zawsze”.
Usiadła prosto, z zaczerwienionymi oczami, gotowa do przemówienia. „Mamo, ona…”
Drzwi się otworzyły. Robert stał tam, wyraźnie zdenerwowany.
„Carol, mama chce, żebyśmy natychmiast poszli do biblioteki. Mówi, że to pilne”.
„Robert, Emma jest zdenerwowana. Nie mogę…”
„Nalega. Alexander i Olivia też są z nami”.
Spojrzałam na Emmę. „Zaraz wracam. Zamknij drzwi”.
Zeszliśmy do biblioteki. Zebrała się „Rada Hamiltonów”. Victoria wyglądała na wyjątkowo zadowoloną z siebie.
„Dobrze. Wszyscy są obecni” – oznajmiła. „Zmieniliśmy listę gości na jutro. Zaprosiłam… specjalnego gościa”.
„Kogo?” – zapytał Robert.
„Grace Watson” – powiedziała Victoria, uważnie wpatrując się w moją twarz. „Matka Carol”.
Stałem zmieszany. Moja matka, Grace, oddaliła się ode mnie po ślubie z Robertem – głównie dlatego, że przejrzała fasadę Hamiltonów i nie wahała się tego powiedzieć. Victoria rok temu odmówiła jej wstępu do domu.
„Moja matka? Dlaczego?”
„Są święta” – powiedział Aleksander, patrząc na swoje zadbane paznokcie. „A Emma… zrobiła, co mogła. Potraktuj to jako nagrodę”.
„Albo dźwignię” – pomyślałem, ale milczałem.
Tej nocy dom był jak sprężyna. Siedziałem przy łóżku Emmy, aż zapadła w niespokojny sen. Wpatrywałem się w jej twarz i obserwowałem zmiany: zapadnięte policzki, zmarszczone brwi.
Zdrzemnąłem się na fotelu. Obudziłem się nagle, słysząc dźwięk – kliknięcie.
Gwałtownie otworzyłem oczy. Drzwi do pokoju Emmy zamknęły się cicho. Była 3 nad ranem. Pobiegłem do drzwi i je otworzyłem. Korytarz był pusty, spowity cieniem. Ale na podłodze, tuż w drzwiach, leżał mały piernikowy ludzik.
Jego głowa była roztrzaskana na okruchy.
Boże Narodzenie nie nastało z radością, lecz z napięciem, niczym w zespole saperów rozbrajającym przewody elektryczne. Rezydencja rodziny Hamiltonów była udekorowana złotem i zielenią, niczym kpina z mroku panującego w jej murach.
O 17:00 przybyli goście – dwudziestu członków bostońskiej elity, którzy pili szampana, ignorując napięcie. Czekałam przy drzwiach, zdenerwowana, aż zadzwonił dzwonek.
Stała tam Grace Watson. Miała sześćdziesiąt lat i miała na sobie prosty wełniany płaszcz oraz ręcznie robiony szalik, który wyglądał niemożliwie tandetnie na tle marmurowego holu. Ale jej oczy – bystre, niebieskie i nieugięte – były najcieplejszą rzeczą w tym domu. „Mamo” – wyszeptałam, przytulając ją. Zapach jej lawendowego mydła natychmiast mnie uspokoił.
„Nie mogłam się od niej oderwać” – wyszeptała, mocno mnie przyciskając. „Nie teraz, kiedy czuję, że coś gnije w tym domu”.
„Babciu!” Emma zbiegła po schodach. Miała na sobie niebieską aksamitną sukienkę i wyglądała jak tragiczna wiktoriańska lalka. Wpadła na Grace i schowała twarz w babcinym płaszczu.
„Och, mój mały ptaszku” – mruknęła Grace, cofając się o krok, żeby lepiej się jej przyjrzeć. Jej oczy zwęziły się, gdy zobaczyła spadek wagi Emmy i drżące dłonie. „Zmieniłaś się…”.
„Grace” – głos Victorii rozbrzmiał w całym spotkaniu. „Witamy w posiadłości Hamiltonów. Proszę, postaraj się nie ubrudzić błotem perskich dywanów”.
Kolacja była spektaklem przesady. Pieczony indyk, homar termidor, trufle. Usiadłam między Emmą a Grace. Naprzeciwko nas siedzieli Alexander i Olivia niczym sępy, uśmiechając się od czasu do czasu.
„Wszyscy” – oznajmiła Victoria, unosząc kryształowy kubek. „Za rodzinę. I za posiadłość Hamiltonów”.
„Na posiadłość” – mruknęli goście.
Kiedy rozległ się brzęk sztućców, zauważyłam, że Emma nie je. Wpatrywała się w swój talerz – specjalną porcję gratinu, którą szef kuchni przyniósł jej osobno.
„Emmo, jedz” – wyszeptałam. „Potrzebujesz siły”.
Pokręciła głową, a łzy spływały jej po policzkach.
„Emmo!” – warknęła Victoria z czołówki stołu. „Nie bądź taka niegrzeczna. Szef kuchni przygotował to specjalnie dla twojej… delikatnej konstytucji”.
„To… to dziwnie pachnie” – wyszeptała Emma. „Nie bądź taka dziecinna” – zaśpiewała Olivia głosem ociekającym jadem. „Zjedz to. Jeden kęs”. Czy chcesz powtórzyć lekcję z zeszłego tygodnia?
Groźba była zawoalowana, ale Emma usłyszała ją głośno i wyraźnie. Jej dłoń zadrżała gwałtownie, gdy podniosła widelec. Ugryzła go, a jej twarz pobladła śmiertelnie.
« Przestań »
Złapałem ją za nadgarstek. Widelec brzęknął o porcelanę.
« Carol! » syknął Robert. »Co ty wyprawiasz? Robisz awanturę«.
« Spójrz na nią, Robert! » warknąłem, podnosząc głos. »Jest przerażona. Emma, co się dzieje?«
Emma spojrzała na mnie, potem na Grace, a potem na serwetkę na kolanach. Powoli uniosła róg płótna.
Spojrzała pod spodem na odświeżoną kartkę papieru.
