Lila zag er ongelooflijk klein uit in haar bed.
Haar bleke gezicht contrasteerde met het witte kussen.
Maar Adrians blik bleef op zijn handen rusten.
Beiden waren in zachte witte verbanden gewikkeld en op kleine kussentjes gelegd.
» Pa ? «
Zijn stem was breekbaar, nauwelijks luider dan het lawaai van de machines om hem heen.
Adrian liep naar het bed en knielde neer zodat hij haar kon zien. « Ik ben hier, mijn liefste, » zei hij zachtjes. « Ik ben heel dichtbij. »
Hij wilde haar omhelzen, maar hij was bang haar pijn te doen.
‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij zachtjes. ‘Ben je gevallen?’
Lila’s blik dwaalde nerveus naar de deur.
Toen fluisterde ze:
« Laat haar alsjeblieft niet binnen. »
Adrian fronste zijn wenkbrauwen.
« Wie, mijn liefste? »
Lila slikte, haar stem trilde.
« Brianna. »
Lees verder op de volgende pagina >>
