Przy barze stała kobieta w ciemnoczerwonej sukience, eleganckiej w swej prostocie, z długimi rękawami i dyskretnym dekoltem. Materiał, z którego została uszyta, miał być dyskretny, ale mimo to w jakiś sposób dawał pożądany efekt. Trzymała kieliszek wina niczym tarczę, opanowana, z wyprostowanymi ramionami i doskonale wyćwiczonym uśmiechem, który jednak nie sięgał jej oczu.
„To nasza matka” – wyszeptała pierwsza dziewczyna. „Nazywa się Evelyn Carter”.
„Pracuje w szpitalu” – powiedziała druga. „Ma mnóstwo długich dyżurów”.
„Wciąż nam czyta, mimo że ledwo trzyma oczy otwarte” – dodała cicho trzecia. „Nikt z nią nie rozmawia na imprezach”.
Evelyn odwróciła się, jakby pod presją ich spojrzeń. Jej wzrok padł na córki, które stały obok nieznajomego, a wyraz jej twarzy szybko zmienił się z zaskoczenia, zaniepokojenia na znajomą rezygnację, sugerującą, że to nie pierwsza nieoczekiwana sytuacja, z którą musiała poradzić sobie sama.
Odstawiła szklankę i podeszła bliżej, stukając obcasami o podłogę niczym tykający zegar.
Jonathan miał piętnaście sekund na podjęcie decyzji.
Myślał o Marze, o tym, jak zawsze mu powtarzała, że przetrwanie to nie to samo, co życie, i że nawet najmniejszy krok ku radości jest aktem odwagi. Spojrzał na dziewczyny, krucha nadzieja wyraźnie odbijała się w ich identycznych twarzach.
„Dobrze” – powiedział cicho. „Ale potrzebuję waszych imion”.
Ich twarze rozjaśniły się, jakby ktoś włączył najjaśniejszy żyrandol w pokoju.
„Jestem Lily” – powiedziała pierwsza.
„Jestem Nora” – powiedziała druga.
„A ja June” – wyszeptała trzecia, ocierając policzek grzbietem dłoni.
Nieplanowane wprowadzenie
