Początkowo poruszali się ostrożnie, zachowując pełen szacunku dystans, ich ciała na nowo uczyły się rytmów, które pamiętali, nawet jeśli ich serca się wahały.
„Dlaczego się zgodziłaś?” zapytała cicho Evelyn.
Jonathan rozważał pytanie.
„Bo przeprosiłaś, zanim poczułem jakikolwiek dyskomfort” – powiedział. „I wiem, jak to jest spodziewać się odrzucenia”.
Jej uścisk lekko się zacisnął.
„Nadzieja bywa ryzykowna” – mruknęła.
„Wiem” – zgodził się.
Kiedy wrócili do stołu, dziewczyny były przepełnione radością.
„Nikt nie patrzył na mamę, jakby była niewidzialna” – wyszeptała Nora.
„Misja wykonana” – oznajmiła June.
Pytanie, które zraniło zbyt głęboko
