Pauline siedziała sztywno w głęboko pokiereszowanym fotelu pośrodku mroku. Wyglądała jak szkielet. Przezroczysta, papierowa skóra rozpaczliwie przylegała do jej kruchych obojczyków, malując przerażający obraz długotrwałego głodu. Mając ponad osiemdziesiąt lat, ciężka mgła poznawcza spowijająca jej umysł była ewidentnie fizjologicznym przejawem barbarzyńskiego zaniedbania, jakiego doświadczyła pod odległym, niewidzialnym panowaniem Darcy'ego.
Jej zaćmione kataraktą oczy wpatrywały się bezmyślnie w łuszczącą się tapetę. Z mojego gardła wyrwał się chrapliwy szloch. Rzuciłem się naprzód, padając na kolana i obejmując ją drżącą, próbując przekazać resztki żałosnego ciepła, jakie pozostało z mojego wyczerpanego ciała.
„Mam cię” – wyszeptałem w jej cienkie, siwe włosy. „Cierpienie kończy się dzisiaj. Przysięgam”. Moje serce waliło w żebra w mdłym rytmie, przerażone ogromem naszej finansowej ruiny.
Gdy obolałe, fioletowe słońce w końcu ustąpiło miejsca horyzontowi, obniżając temperaturę pustyni do przenikliwego chłodu, instynkt przetrwania porwał mój żal. Nie mogliśmy nawet zagotować wody. Uzbrojony w solidną latarkę i grubą szpulę taśmy przemysłowej, którą kupiłem na stacji benzynowej, wpełzłem pod brudne, spróchniałe deski podłogowe w kuchni, by zadusić wyciek pod ciśnieniem, który gwałtownie się rozlał.
