Wnuczka zadzwoniła do mnie prawie o północy. Jej głos drżał. „Babciu… Mama nie obudziła się cały dzień”. Serce mi zamarło. „Co masz na myśli? Co się stało?” – zapytałam – ale zanim zdążyła wyjaśnić, połączenie ucichło. Pojechałam do ich domu najszybciej, jak mogłam. Kiedy dotarłam na miejsce, było ciemno jak w grobie i upiornie pusto. Od razu zadzwoniłam pod 911. To, co policja odkryła później… Nadal nie mogę tego przetworzyć.

Rozdział 1: Północne rozstanie

Kiedyś wierzyłam, że najgłębsze koszmary w życiu matki zwiastują brzęk tłuczonego szkła lub wycie syren. Myliłam się. Prawdziwy horror rzadko kiedy dokonuje wielkiego wejścia; wślizguje się przez codzienność. W wieku sześćdziesięciu czterech lat kobieta wyrabia sobie specyficzną, chaotyczną intuicję dotyczącą nocnych telefonów. Dzwonienie po jedenastej rzadko zwiastuje wygraną na loterii czy nagły awans. To wyznaczony czas na katastrofalne błędy i nieodwracalne tragedie.