„Tak, to możliwe” – powiedziałam cicho.
„Już to robisz”.
Łzy napłynęły mu do oczu.
„Daj mi jeszcze jedną szansę… proszę”.
Pochyliłam się do przodu.
„Druga szansa jest dla ludzi, którzy potrafią docenić pierwszą.
A ty tego nie zrobiłeś”.
Spróbował ponownie:
„Tęsknię za tobą”.
Wstałam.
„I nie”.
Nie powstrzymał mnie.
Może wiedział, że nie ma już do tego prawa.
Ludzie często mnie pytają:
„Ile rozwiedzionych par wraca do siebie?”
Moja odpowiedź jest zawsze taka sama:
„Wrót do kogoś, kto cię zdradził, jest jak próba sklejenia rozbitego lustra.
Nawet jeśli uda ci się skleić kawałki… pęknięcie zawsze pozostaje”.
Nigdy nie żałowałam.
Nigdy tego nie żałowałam.
Bo taka jest prawda:
Nie każdy, kto odchodzi, jest przegranym.
Niektórzy odchodzą…
bo w końcu wygrali.
A ja jestem jednym z nich.
