Wróciłem z pracy i zastałem córkę śpiącą w zamarzniętym samochodzie. Na drzwiach wisiała karteczka: „Jesteśmy w Palm Springs. Teraz to twój problem. Rozwiąż go”. Nie płakała. Uśmiechnęła się i powiedziała: „Tato, babcia zostawiła torbę w samochodzie. Znalazłam to”. Podała mi teczkę. Czytałem przez pięć minut, a potem zadzwoniłem do mojego prawnika i powiedziałem: „Planują mnie zabić”. Kiedy ich samolot wylądował…

Wjechałem na podjazd naszego domu w Vancouver akurat wtedy, gdy lutowy deszcz zmienił się w deszcz ze śniegiem – tę okropną pogodę na północno-zachodnim Pacyfiku, która wsiąka w kości i zostaje z nami na zawsze. Był czwartek, koniec wyczerpującego tygodnia zarządzania inspekcją terenu pod nowy wieżowiec, a ja pragnąłem tylko ciszy pustego domu i sztucznego ciepła pieca.

Ale dom nie był pusty. A przynajmniej podjazd nie był.