W domu Denis nie wytrzymał nawet pięciu minut.
„Ale co ty tam robiłaś? Cały wieczór z tym Olegiem! Wszyscy patrzyli, rozumiesz? Wszyscy widzieli, jak moja żona rzuciła się w ramiona innego mężczyzny!”
— Nikogo nie atakowałam. Rozmawiałam.
— Rozmawiałaś! Zatańczyłaś z nim trzy razy! Trzy razy! Wadim zapytał mnie, co się dzieje. Tak się wstydziłam!
„Zawsze się wstydzisz” — powiedziała spokojnie Nadejda, zdejmując buty i stawiając je przy drzwiach. „Wstydzisz się, że mnie ze sobą zabierasz, wstydzisz się, że ludzie na ciebie patrzą? Czy jest coś, czego czasami *nie* się wstydzisz?”
— Zamknij gębę. Myślisz, że stałaś się kimś tylko dlatego, że założyłaś szmatę? Jesteś nikim. Kurą domową. Żyjesz ze mnie, wydajesz MOJE pieniądze, a teraz myślisz, że jesteś księżniczką. Kiedyś by się rozpłakała. Poszłaby do sypialni i położyła się na podłodze, plecami do niego. Ale coś w niej pękło. A może wróciło na swoje miejsce.
„Słabi mężczyźni boją się silnych kobiet” – powiedziała cicho, niemal spokojnie. „Jesteś niepewny siebie, Denis. Boisz się, że zobaczę, jaki jesteś mały”.
— Wynoś się stąd.
— Składam pozew o rozwód.
Zamilkł. Spojrzał na nią i po raz pierwszy w jego oczach nie było gniewu, tylko konsternacja.
— Dokąd idziesz z dwójką dzieci? Nie da się żyć z drobiazgów.
— Tak, dam radę.
Następnego ranka wyjęła wizytówkę i zadzwoniła pod wskazany numer.
Oleg nie spieszył się. Spotkali się w kawiarni i rozmawiali o interesach. Opowiedział jej o znajomym, który prowadził galerię przedmiotów designerskich. Wyjaśnił, że rękodzieło cieszy się dużym popytem i że ludzie mają dość masowej produkcji.
— Jesteś utalentowana, Nadejdo. Rzadko się zdarza, żeby talent i dobry gust tak dobrze się ze sobą łączyły.
Wróciła do pracy na noc. Awenturyn, jaspis, karneol. Naszyjniki, bransoletki, kolczyki. Oleg przyjechał odebrać gotowe prace i zaniósł je do galerii. Tydzień później zadzwonił do niej — wszystko zniknęło. Zamówienia sypały się lawinowo.
— Czy Denis o tym nie wie?
— On w ogóle się do mnie nie odzywa.
— A co z rozwodem?
— Znalazłam prawnika. Właśnie rozpoczynamy postępowanie.
Oleg jej pomógł. Bez wielkich, heroicznych gestów. Dał jej kontakty i pomógł wynająć mieszkanie. Podczas gdy Nadejda pakowała walizki, Denis stał w drzwiach ze śmiechem.
— Wrócisz za tydzień. Wrócisz na kolanach. Zamknęła walizkę i wyszła, nie odpowiadając.
Minęło sześć miesięcy. Dwupokojowe mieszkanie na obrzeżach miasta, dzieci, praca. Zamówienia płynęły bez przerwy. Galeria zorganizowała wystawę. Nadejda założyła stronę w mediach społecznościowych i zamieściła zdjęcia. Jej obserwatorzy tłumnie się pojawili.
Oleg przychodził, przynosił książki dla dzieci i regularnie dzwonił. Nie naciskał, nie narzucał się. Po prostu był.
—Mamo, podoba ci się?— zapytała pewnego dnia Swietłana.
