W ciągu kilku tygodni Vanessa wkradła się do mojego życia, jakby od zawsze tam była. Powiedziała mi, że Rachel mnie powstrzymuje, że zasługuję na spokój, luksus i ekscytację. Kiedy powiedziała mi, że ona też jest w ciąży, uwierzyłam, że to przeznaczenie. Zarezerwowałam najlepszy prywatny pokój położniczy w mieście, zapłaciłam wszystkie rachunki przed jej przyjazdem i przekonałam samą siebie, że w końcu buduję życie, jakiego pragnęłam.
Aż nadszedł ten dzień. Mój syn urodził się krótko po świcie.
Byłam przed salą pooperacyjną, szczerząc się jak król, gdy wyszedł lekarz, wziął mnie za ramię i powiedział cicho: „Panie Carter… musimy porozmawiać. Natychmiast”.
Część 2
Wyraz twarzy dr. Bennetta zmył całą radość, którą czułam. Kuchnia i jadalnia
Poszłam za nim do gabinetu, serce waliło mi tak mocno, że aż bolała mnie klatka piersiowa. Zamknął drzwi, zdjął okulary i usiadł naprzeciwko mnie. Przez chwilę nic nie powiedział, a to tylko pogorszyło sprawę. W końcu złożył dłonie i przemówił ostrożnie.
„Panie Carter, muszę zadać panu delikatne pytanie. Czy jest pan biologicznym ojcem tego dziecka?”
Wpatrywałem się w niego. „Co to za pytanie?”
„Grupa krwi dziecka i niektóre wstępne markery nie zgadzają się z informacjami, które nam przekazano” – powiedział. „To samo w sobie niczego nie dowodzi, ale budzi poważne wątpliwości. Zalecamy natychmiastowe wykonanie testu na ojcostwo”.
Zaschło mi w ustach. „Nie. To niemożliwe”.
Nie sprzeciwił się. Po prostu położył formularz na stole.
Kiedy wróciłem do pokoju Vanessy, leżała na łóżku, lekko się uśmiechając, a dziecko spało w łóżeczku obok niej. Przez absurdalną sekundę prawie przekonałem sam siebie, że lekarz się myli. Wtedy Vanessa zobaczyła moją minę.
„Co się stało?” – zapytał.
Pokazałem mu kartkę. „Pisze, że potrzebuję testu na ojcostwo”.
Jej wyraz twarzy zmienił się tak szybko, że aż mi się żołądek przewrócił. „To śmieszne”.
