Wstał powoli, jakby przećwiczył tę chwilę, a jego spokojny głos sprawił, że wszystko wydawało się jeszcze bardziej niepokojące. „Cóż, dziś jest naprawdę wyjątkowy dzień” – powiedział bez wahania.
Skinęłam głową, zdezorientowana, i próbowałam mu przypomnieć, dlaczego jestem taka podekscytowana. „Tak, wiem, właśnie spłaciłam pożyczkę dziś rano” – powiedziałam, czekając, aż podzieli moją radość.
Zamiast tego zaśmiał się cicho, aż ścisnęło mnie w żołądku. „Tak, a skoro o tym mowa, dziś jest również twój ostatni dzień w tym domu” – powiedział z niepokojącą swobodą.
Szampan o mało nie wyślizgnął mi się z rąk, tak bardzo starałam się przetworzyć jego słowa. „O czym ty mówisz?” – zapytałam, wpatrując się w niego z niedowierzaniem.
Jonathan objął kobietę obok siebie ramieniem i przyciągnął ją bliżej, jakby pokazywał jej coś, z czego był dumny. „Wybrałem kogoś, kto lepiej do mnie pasuje, a ona nazywa się Vanessa Reed i jesteśmy razem już prawie rok” – powiedział bez cienia wstydu.
W uszach mi dzwoniło, gdy wszystko, w co wierzyłem, rozpadło się w jednej chwili. Odwróciłem się do jego rodziców, licząc na jakiś znak dyskomfortu lub interwencji.
Patricia westchnęła, jakby czekała na ten moment. „Lauren, Jonathan zasługuje na kogoś młodszego, kogoś, kto naprawdę rozumie jego ambicje” – powiedziała chłodno.
William skinął głową na znak zgody i dodał, że nigdy nie byliśmy dobrą parą. Ciężar jej słów przycisnął mnie do piersi.
Czytaj dalej na następnej stronie
