Zwykle nie opowiadałbym historii swojego życia obcemu człowiekowi. Ale wydawał się autentycznie ciekawy, a nie arogancki.
„Studia dzienne. Dwie prace. Śpię cztery, pięć godzin, jeśli mam szczęście”.
„To nie do zniesienia”.
„Życie nie jest takie samo dla każdego” – odpowiedziałem.
„To prawda. Ale ty też nie powinieneś się niszczyć”.
To uderzyło mnie mocniej niż powinno.
Kiedy dotarliśmy do mojej dzielnicy, Iztapalapa, zauważyłem zmianę w jego wyrazie twarzy, gdy przyglądał się starym budynkom i słabo oświetlonym ulicom.
Samochód zatrzymał się przed moim budynkiem.
Już wysiadałem, gdy się odezwał:
„Potrzebuję osobistego asystenta. Wysoka pensja. Elastyczne godziny pracy”.
Zamarłem.
„Co?”
Wyciągnął wizytówkę z wewnętrznej kieszeni kurtki.
„Ktoś, kto zorganizuje mi dzień, odpowie na e-maile i będzie koordynował moje prace domowe w czasie podróży. A ty ewidentnie potrzebujesz pieniędzy i pracy, która cię nie zmęczy”.
„Nie potrzebuję jałmużny”.
„To nie jałmużna, Heleno”.
Użył mojego imienia.
„To uczciwa umowa”.
Wzięłam wizytówkę.
Gabriel Albuquerque — prezes
Kiedy pokonywałam trzy piętra schodów do mojego mieszkania, moja najlepsza przyjaciółka Camila chwyciła wizytówkę ze stołu i niemal krzyknęła:
„Gabriel Albuquerque? Miliarder? Zasnęłaś w samochodzie miliardera?”
Przez trzy dni próbowałam ignorować wizytówkę.
Ale czynsz się spóźniał. Bar skracał godziny otwarcia. O mało nie zemdlałam w trakcie egzaminu.
„Czy twoja duma płaci czynsz?” zapytała Camila.
Nie, nie płaciła.
Zadzwoniłam następnego dnia.
„Albuquerque”.
„Jestem Helena Torres… dziewczyna, która włamała się do jego samochodu”.
Zaśmiała się.
„Nie myślałam, że do mnie zadzwonisz”.
„Bardziej niż duma potrzebuję pieniędzy”.
„Kiedy możesz zacząć?”
„Jutro”.
Następnego dnia przyjechał po mnie jego samochód.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj następną stronę >>
