—Zatrudniłem cię, bo jesteś wyjątkowa. Reszta to tylko cudze kompleksy.
Potem dodał:
„Podziwiam cię, Heleno”.
Nie powiedział: „Pragnę cię”.
Powiedział: „podziwiam”.
A to znaczyło więcej.
Decyzja
Dwa miesiące później otrzymałam wiadomość: zostałam przyjęta do międzynarodowego programu wymiany akademickiej. Częściowe stypendium.
Rok za granicą.
Powiedziałam mu.
„Kiedy wyjeżdżasz?” zapytał.
„Za trzy miesiące”.
Uśmiechnął się, mimo że bolało.
—Gdybym zdołał cię przekonać, żebyś została, zniszczyłbym to, co w tobie najbardziej podziwiam.
W tym momencie zakochałam się w nim jeszcze bardziej.
Ostatniej nocy przed wyjazdem odwiózł mnie do domu.
Tym samym samochodem.
W to samo miejsce.
„To był najlepszy najazd, jakiego kiedykolwiek doświadczyłem” — powiedział.
Spojrzał na mnie poważnie.
—Zakochałem się w tobie.
Nie było dramatycznie.
Był szczery.
„Ja też” – wyszeptałam.
„Więc jedź. Podbijaj świat. Nie chcę być powodem, dla którego porzucisz swoje marzenia”.
Rok później
wróciłam do Meksyku.
Na lotnisku nie było ani dziennikarzy, ani kierowcy,
tylko Gabriel.
„Czy włamałaś się tam do jakichś niewłaściwych samochodów?” – zapytał.
„Jeszcze nie”.
Wziął moją walizkę.
„Kupiłem mieszkanie w Rzymie”.
Serce mi stanęło.
—Dla nas.
Uklęknął.
Nie pojawił się.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj następną stronę >>
