Uścisk Jasona zacisnął się boleśnie. „Emily…”
„Nie upadłam” – powtórzyłam, tym razem głośniej. „On to zrobił”.
Wszystko wybuchło naraz. Doktor Harris cofnął się i dał znak pielęgniarce. Wezwano ochronę. Jason zerwał się na równe nogi, a krzesło zaszurało po podłodze.
„Jest zdezorientowana!” – wykrzyknął. „Ma lęki…”
Pielęgniarka spojrzała na moje nadgarstki, na wciąż widoczne odciski palców. Jej wyraz twarzy stwardniał.
Policja przyjechała w ciągu kilku minut. Jason próbował się wytłumaczyć, żartować, wymigać się od tego. Na próżno. Kiedy zapytali mnie, czy chcę złożyć doniesienie, głos mi drżał – ale nie ustępował.
„Tak” – odpowiedziałam.
Jason patrzył na mnie jak na kogoś obcego. „Wszystko psujesz” – wyszeptał, gdy zakładali mu kajdanki. „Pożałujesz tego”.
Ale po raz pierwszy jego słowa nie miały nade mną żadnej władzy.
Czytaj dalej na następnej stronie
