Jason szybko otrząsnął się. „To niedorzeczne” – powiedział, wygładzając marynarkę. „Moja żona jest wrażliwa. Łatwo wpada w panikę”.
Dr Harris skinął głową, ale jego wzrok pozostał nieruchomy. „Emily” – powiedział łagodnie, w końcu zwracając się do mnie – „mam do ciebie pytanie. I potrzebuję twojej szczerej odpowiedzi”.
Serce waliło mi w piersi. Dłoń Jasona spoczęła na moim kolanie – lekko, z rozmysłem.
„Powiedz mu” – mruknął. „Poślizgnęłaś się”.
Wpatrywałam się w sufit. Przez lata strach dyktował moje decyzje – strach przed tym, co się stanie, jeśli się odezwę, strach przed tym, co się stanie, jeśli będę milczała. Ale coś się zmieniło. Może to wenflon w moim ramieniu. Może to pewność w głosie lekarza.
„Nie upadłam” – powiedziałam.
Czytaj dalej na następnej stronie
