Był rok 1963. Dwudziestodwuletnia, rozwiedziona i z córką rasy mieszanej, Stanley Ann Dunham była obiektem współczucia. Ludzie szeptali za jej plecami: „Biedna dziewczyna”.
Czuła coś zupełnie innego:
wolną kobietę.
Jej małżeństwo z Barackiem Obamą Seniorem, błyskotliwym, charyzmatycznym i złożonym mężczyzną, szybko się rozpadło. Wyjechał na Harvard, a następnie do Kenii. Ann została sama z małym dzieckiem w kraju, w którym małżeństwa międzyrasowe były nadal nielegalne w dwudziestu dwóch stanach.
Etykietki przylgnęły do niej natychmiast:
rozwiedziona.
Samotna matka.
Dziecko rasy mieszanej.
Za młoda.
Za lekkomyślna.
Ann przekształciła każdą z tych etykiet w nową szansę. Pracowała jako kelnerka, kontynuując jednocześnie studia, odrzucając myśl, że jej życie się zawęziło. Wręcz przeciwnie, otwierało się. Wkrótce poznała Lolo Soetoro, indonezyjskiego studenta. Po powrocie do domu w 1967 roku Ann podjęła decyzję, która zszokowała wszystkich wokół.
Przeprowadzała się do Indonezji
i zabierała ze sobą sześcioletniego Baracka.
Indonezja nie była łatwym wyborem. Kraj pogrążony był w przemocy politycznej, która pochłonęła setki tysięcy istnień ludzkich. Brakowało prądu, a bieda była wszechobecna. Przyjaciele ostrzegali ją, że marnuje życie.
Ann widziała to inaczej.
Podczas gdy Barack uczęszczał do lokalnych szkół i uczył się indonezyjskiego, Ann podróżowała do wiosek pod Dżakartą. Zafascynowali ją kowale i rzemieślnicy, ludzie tworzący misterne dzieła, wykorzystując wielowiekowe techniki.
Zachodni ekonomiści nazywali te społeczności zacofanymi.
Ann widziała zdyscyplinowanych przedsiębiorców zarządzających złożonymi mikroekonomiami bez dostępu do kapitału.
Dostrzegła to, czego nie zauważyli eksperci: ci ludzie nie byli biedni, ponieważ brakowało im umiejętności lub ambicji. Byli biedni, ponieważ banki odmawiały im pożyczek. Rynki ich wykluczały. Systemy ich wymazały.
