Jeszcze przed zakończeniem stażu firma zaproponowała mi stałą pracę: Asystenta Kierownika Operacyjnego, odpowiedzialnego za program ułatwień dostępu. Nazwa stanowiska wydawała się zbyt prestiżowa, a budżet zbyt skromny. Idealnie. Tego wieczoru zadzwoniłem do mamy z klatki schodowej mojego kawalerki, ukołysany szumem ruchu ulicznego, i powiedziałem jej, że proste powitanie w holu budynku odmieniło moje życie.
Następne miesiące zmieniły wszystko. W holu znajdowała się tablica informacyjna i napis „Dostępna obsługa języka migowego”. Tablet z interfejsem wideokomunikacyjnym stał na ladzie, w zasięgu ręki. Pracownicy ochrony nauczyli się podstawowych gestów: powitanie, winda, toaleta, pomoc. Kierownictwo rozesłało notatkę z pochwałami dla zespołu operacyjnego. Nikt nie wspomniał o stażyście, co było całkowicie normalne; oznaczało to, że system działał beze mnie.
James przesłał mi zdjęcia, na których z niezłomną cierpliwością korzysta z aplikacji. Przedstawił mnie – wirtualnie – koledze ze swojej remizy strażackiej, który doznał utraty słuchu w jednym uchu po zawaleniu się dachu. „Myślał, że zostanie wyłączony z akcji na zawsze” – napisał James. „Ale wieczność jest krótsza, niż mówią”.
Pewnego wieczoru, kilka miesięcy później, znalazłem się w holu, blisko skórzanych foteli. Szum budynku był ten sam, ale mój sposób chodzenia się zmienił. Zobaczyłem dostawcę wahającego się przy ladzie, szukającego imienia, którego nie potrafił wymówić. Spojrzałem na niego i instynktownie skinąłem: „Nie?”. Zamrugał, uśmiechnął się i pokręcił głową: „Nie, ale miło”. »
Aby uzyskać pełny etat, proszę kliknąć tutaj lub kliknąć na Öppna-knappen (>), a także polubić DELA za pomocą tego Facebooka.
