Uruchomiliśmy wersję beta w siedem tygodni, a nie osiem. Nie była idealna, ale byliśmy z niej dumni. Rozszerzony tryb tekstowy zachowywał większość układów bez ich zmniejszania. Kursory miały uchwyty, na których można było się ustawić, nawet mając niezdarne palce. Powiadomienia pozostawały aktywne, dopóki ich nie przesunęło się palcem. Komunikaty głosowe miały kontekst: „Bateria naładowana w 62%, ładowanie, stuknij, aby wyświetlić harmonogram”. Pierwszego dnia James wysłał mi wiadomość: „Zaplanowałem dziś własną zmianę poza szczytem. Moja córka nie jest potrzebna”. Siedząc przy wypożyczonym biurku, pozwoliłem wiadomości działać, dyskretnie, jak to było konieczne.
Tydzień później odbyło się kwartalne posiedzenie zarządu. Edward był tam, nienagannie ubrany w staromodny garnitur, z laską na kolanie. Kiedy nadeszła moja kolej na przedstawienie ustaleń komisji, gestykulowałem i mówiłem, a moje dłonie i głos idealnie do siebie pasowały. „Skróciliśmy czas potrzebny na wykonanie zadań o 41 procent dla osób z dysfunkcją wzroku i o 33 procent dla osób z drżeniem” – powiedziałem, wskazując na wykres. „Ale kryterium, na którym chcę się skupić, jest jakościowe: »Czuję, że znów panuję nad swoim domem«. James to napisał. Jest w drugiej linijce, na wypadek gdyby ktoś chciał usłyszeć”.
Cisza. Potem Richard skinął głową. „Zintegruj wersję beta z wersją główną w dwóch sprintach. I ustal zasadę: żadna nowa funkcja nie może zostać wdrożona bez sprawdzenia dostępności i wyznaczenia osoby odpowiedzialnej”.
Po spotkaniu Edward skinął na mnie. Z ironicznym humorem powiedział: „Jesteś bardzo głośny jak na cichego stażystę”. A potem, nieco przyjaźniej: „Uważaj na ręce”. »
Aby uzyskać pełną ständiga Tillagningssteg, gå do nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), a także glöm inte att DELA z tym Facebook-vänner.
