Przez krótką chwilę Charles poczuł ucisk w piersi. Ostrzeżenie. Uważaj. Zignorował to.
Podeszło dwóch strażników, wyraźnie zakłopotanych.
„Proszę pani” – powiedział jeden z nich cicho – „Pan Hayes poprosił nas o wyprowadzenie pani na zewnątrz”.
Wzrok Margaret się wyostrzył. Dorastała w latach 40. XX wieku. Doskonale rozumiała, co kiedyś oznaczało „wyprowadzenie”.
„Nigdy nie powiedziałam, że wychodzę” – odpowiedziała cicho. „Powiedziałam, że chcę sprawdzić stan konta”.
Charles znów się roześmiał, tym razem głośniej. „Widzisz?” – wykrzyknął. „Właśnie dlatego mamy ochronę – dla zdezorientowanych osób, które próbują korzystać z usług, których nie rozumieją”.
Bogata kobieta stojąca nieopodal – Catherine Vance – uniosła swoją designerską torebkę, żeby ukryć uśmiech.
„Biedactwo” – powiedziała głośno. „Pewnie Alzheimer. Moja pokojówka też na to chorowała”.
Potem Margaret się roześmiała.
Niezbyt delikatnie. Nie okrutnie. Ale głęboko. Jej głos wypełnił marmurową salę.
„Alzheimer?” powiedziała spokojnie. „To ciekawe, bo doskonale pamiętam, że w 1955 roku pracowałam czternaście godzin dziennie, sprzątając biuro twojego dziadka”.
W holu zapadła cisza.
Charles zesztywniał. Jego rodzina była właścicielem banku od 1932 roku. Tylko kilka osób znało dane osobowe jego dziadka.
„Słucham?” powiedział nagle niepewnie.
„Miałaś piętnaście lat” – kontynuowała Margaret. „Pracowałam po szkole, żebyśmy z mamą miały co jeść. Twój dziadek czasami zostawiał niedopałki papierosów na marmurowej posadzce, tylko po to, żeby sprawdzić, czy będę narzekać”.
