Spojrzała Charlesowi prosto w oczy. „Nie, nigdy tego nie zrobiłam. Potrzebowaliśmy pieniędzy”.
Janet z trudem przełknęła ślinę.
„Pamiętam, jak mówił mi, że ludzie tacy jak ja powinni być wdzięczni, że mogą służyć ludziom takim jak on” – dodała Margaret. „Powiedział, że to nasz obowiązek”.
Uśmiechnęła się smutno. „Zabawne, jak zwyczaje przekazywane są z pokolenia na pokolenie, prawda, panie Hayes?”
Twarz Charlesa poczerwieniała. Na linii włosów perlił mu się pot.
„To są historie” – mruknął. „Każdy mógłby to wymyślić”.
Margareta nawet nie mrugnęła. „Twój dziadek miał bliznę na lewej ręce” – powiedziała powoli. „Zrobił ją, kiedy próbował rzucić w moją głowę szklanką. Chybił. Skaleczył się. Powiedział wszystkim, że to był drobny wypadek w ogrodzie”.
W pomieszczeniu zapadła głęboka cisza.
Kilku klientów cicho wyszło ze sklepu. Nikt nie chciał widzieć, co się dzieje.
„Przez siedemdziesiąt lat zastanawiałam się, czy kiedykolwiek pokażę rodzinie Hayesów, co się dzieje, gdy ktoś taki jak ja odmawia pozostania niewidzialnym” – powiedziała Margaret.
Charles ponownie krzyknął o ochronę, a jego głos drżał z paniki.
Zanim ktokolwiek się ruszył, główne drzwi się otworzyły.
Gerald Simmons dołączył jako starszy wiceprezes, członek założyciel zarządu i uosobienie autorytetu.
„Charles” – powiedział spokojnie Gerald – „dlaczego słyszę krzyki z dziesiątego piętra?”.
Charles pospieszył z wyjaśnieniami. „Zdezorientowana kobieta z fałszywymi dokumentami…”
Gerald przeszedł obok niego.
Prosto do Margaret.
