—No, Mateo, już jesteś spóźniony.
Sebastián Montemayor biegł korytarzami willi, szukając starych ubrań.
„No, Lucas, musimy się pospieszyć”.
Adrian Caldwell kroczył długim, marmurowym korytarzem swojej willi, otwierając szuflady i szafy w poszukiwaniu najbardziej znoszonych i podartych ubrań, jakie tylko mógł znaleźć. Dom był ogromny, nieskazitelnie czysty i przeraźliwie cichy – zbyt cichy, odkąd trzy lata wcześniej zmarła jego żona.
W drzwiach pojawił się ośmioletni Lucas, ściskając w dłoniach wyblakłą, podartą koszulkę.
„Tato, czy to w porządku?”
Adrian odwrócił się, uważnie przyjrzał mu się, a potem skinął głową.
„Idealnie”.
Lucas zawahał się.
„Czy to naprawdę zadziała?”
Adrian kucnął przed nim i położył ręce na ramionach Lucasa.
„Uda się. Dziś przekonamy się, kto naprawdę ma dobre serce”.
—Ale dlaczego nie możemy wyjść ubrani normalnie?
Bo kiedy ludzie widzą pieniądze, traktują cię inaczej. Uśmiechają się szerzej, mówią ciszej. Nie chcę kogoś, kto jest miły dla naszego domu. Chcę kogoś, kto jest miły dla nas.
Lucas milczał, pogrążony w myślach.
Adrian wyszedł, wziął garść ziemi z ogrodu i natarł nią koszulę i dżinsy. Lucas roześmiał się, gdy ojciec przeczesał dłonią jego starannie uczesane włosy, a potem zrobił to samo z nim.
„Dobrze” — powiedział Adrian z westchnieniem — „teraz nikt nas nie rozpozna”.
Zrezygnowali z luksusowych SUV-ów i wybrali starego sedana z garażu. Jazda do centrum Chicago upłynęła w ciszy, obaj pogrążeni w myślach.
Adrian zaparkował w pobliżu ruchliwego wyjścia z metra, gdzie co godzinę przechodziły setki ludzi. Znalazł mały skrawek chodnika przy ceglanym murze, usiadł i pociągnął Lucasa za sobą.
„Pamiętasz plan?” – wyszeptał.
Milioner udaje biedaka, żeby znaleźć matkę dla syna…
Lucas skinął głową.
„Jesteśmy głodni… i nie mamy gdzie się zatrzymać”.
