Julian ścisnął moją dłoń lekko mocniej. Milczący gest wsparcia.
„Elizabeth właśnie opowiadała mi o swojej pracy cukiernika. Brzmi to niesamowicie wymagająco. Nie każdy ma talent i dyscyplinę, by odnieść sukces w tej dziedzinie”.
Na twarzy Eleanor pojawił się grymas irytacji, że jej domniemana krytyka została zignorowana.
„No cóż. Każdy ma swoją drogę. Teraz muszę wrócić do pozostałych gości. Baw się dobrze, Elizabeth”.
Wyszła, zostawiając za sobą ślad drogich perfum i macierzyńskiego rozczarowania.
„To niefortunne” – zauważył Julian, gdy już byli poza zasięgiem słuchu.
„To była moja matka w dobrym humorze. Powinnaś ją zobaczyć, kiedy naprawdę się stara, żeby przekazać swoje przesłanie”.
„Zaczynam rozumieć, dlaczego siedziałaś za tą kolumną”.
Wieczór dobiegał końca. Orkiestra grała. Ludzie tańczyli. Drinki lały się strumieniami. Victoria i Gregory obchodzili gości, dziękując im za obecność i przyjmując gratulacje. Obserwowałam, jak swobodnie poruszają się między gośćmi, zauważając, jak niektórym poświęcają więcej czasu niż innym, jak starannie zachowują hierarchię ważności.
W końcu dotarli do naszego stolika, Gregory prowadził ich z uśmiechem polityka. Z bliska dostrzegłam, że jest konwencjonalnie przystojny, z rysami twarzy, które dobrze wyglądają na zdjęciach, ale brakuje im charakteru. Jego uścisk dłoni był mocny, ale zdawkowy, gdy Julian się przedstawiał.
Wtedy wzrok Victorii padł na mnie, a na jej twarzy pojawił się skomplikowany wyraz. Zaskoczenie, bez wątpienia. Zażenowanie, być może. Prawdopodobnie nawet zapomniała, że tam jestem, zaszyta w swoim zakątku raju, gdzie nie mogłam zakłócić jej idealnego dnia.
„Elizabeth, wyglądasz pięknie” – powiedział z ostrożną uprzejmością, jaką okazuje się znajomym, których się dobrze nie pamięta.
„Dziękuję. Ślub jest piękny, Victorio. Gratulacje.”
„Bardzo się cieszę, że udało ci się dotrzeć. Widzę też, że poznałaś kilku kolegów Gregory'ego”.
Jej wzrok z zaciekawieniem padł na Juliana.
„Chyba się jeszcze nie przedstawiliśmy”.
„Julian. Pracuję z Gregorym nad inicjatywami zrównoważonego rozwoju dla Bennett Health Solutions i mam przyjemność towarzyszyć Elizabeth dziś wieczorem”.
Oczy Victorii lekko się rozszerzyły. Było jasne, że to dla niej nowość.
„Och. Nie wiedziałam, że się z kimś spotykasz, Elizabeth. Cudownie”.
Sposób, w jaki to powiedziała, z lekkim naciskiem na słowo „cudownie”, sugerował, że uznała to za bardziej zaskakujące niż cudowne, jakby nie mogła uwierzyć, że ktoś taki jak Julian może być zainteresowany kimś takim jak ja.
„Spotykamy się od kilku miesięcy” – kontynuował Julian, obejmując mnie w talii gestem, który wydawał się naturalny i zaborczy. „Elizabeth jest niesamowita. Uważam się za szczęściarza, że tolerujesz moją skłonność do pracoholizmu”.
