„Jak cudownie” – powiedziała Victoria, choć jej uśmiech nieco zbladł. „No cóż, powinniśmy kontynuować naszą rundkę. Jest tyle osób, którym trzeba podziękować. Ale spotkajmy się wkrótce, Elizabeth. Mam wrażenie, że nie rozmawiałyśmy od wieków”.
Wyszli, a ja odetchnęłam z ulgą, nie wiedząc, że się powstrzymywałam.
„To było surrealistyczne” – mruknęłam.
„Wydawała się zaskoczona, widząc cię taką szczęśliwą” – powiedział Julian. „Victoria nie jest przyzwyczajona do tego, że masz coś, co uznałaby za wartościowe, w tym uroczą partnerkę, która robi wrażenie na jej nowych teściach”.
„Więc uważasz, że jestem przystojny?” Oczy Juliana zabłysły rozbawieniem.
„Nie daj się ponieść emocjom. Jesteś obiektywnie atrakcyjna. To nie jest osobista obserwacja”.
„Oczywiście, że nie. To czysto obiektywne”.
Około dziesiątej wieczorem konsultant ślubny ogłosił, że nowożeńcy wkrótce wyjadą. Goście zostali zaproszeni do ustawienia się w kolejce na zewnątrz, z migoczącymi światełkami, aby pomachać na pożegnanie.
Rozważałam pominięcie tej części, ale Julian przekonał mnie do wzięcia udziału.
„Dotarliście już tak daleko. Równie dobrze możecie iść do końca”.
Staliśmy w kolejce, gdy rozdawano migoczące światełka, a gdy Victoria i Gregory wychodzili z sali, unieśliśmy je w górę razem z innymi. Przebiegli oświetlonym przejściem, śmiejąc się i machając, zanim wsiedli do luksusowego samochodu, który miał ich zawieźć do apartamentu dla nowożeńców w ośrodku.
Kiedy samochód odjechał, a jego tylne światła zniknęły w nocy, poczułam dziwne poczucie ostateczności. Ślub dobiegł końca. Victoria przeżyła swój idealny dzień, swój idealny ślub, swoje idealne życie, a ja obserwowałam to wszystko z mojego miejsca na obrzeżach, dokładnie tam, gdzie chciała, żebym była.
Goście zaczęli się rozchodzić, niektórzy udali się do swoich pokoi w ośrodku, inni na parking. Julian i ja zostaliśmy na schodach, żadne z nas nie było jeszcze gotowe zaakceptować, że wieczór dobiega końca.
„Czy mogę zaprowadzić cię do twojego pokoju?” zapytał.
„Dzisiaj nocuję w ośrodku, w pokoju 314. Pomyślałem, że będzie wygodniej niż wracać do Denver o tej porze”.
Zawahałam się, po czym dodałam: „A ty?”
„Ja też. Pokój 209. Mój kolega zarezerwował go już przed zachorowaniem, więc wydawało się marnotrawstwem z niego nie skorzystać”.
Szliśmy powoli przez ogrody, podążając oświetloną ścieżką, która prowadziła nas z powrotem do głównego budynku ośrodka. Nocne powietrze jeszcze bardziej się ochłodziło, a ja lekko zadrżałam w mojej lekkiej sukience.
Julian natychmiast zdjął marynarkę i zarzucił mi ją na ramiona – gest tak klasyczny i nieoczekiwany, że o mało się nie roześmiałam.
„Nie musisz tego robić. Nie mam nic przeciwko”.
