Noc, kiedy miasto próbowało się utopić, Amara Johnson biegła przez jego ulice.
Spóźniała się do pracy. Znowu.
Víctor, jej szef, był bardzo wyraźny: jeszcze jedno spóźnienie i wylatuje z pracy.
Ale podczas biegu w ulewie, ostry dźwięk przeciął szum deszczu.
Płacz dziecka.
Zatrzymała się gwałtownie.
Kilka metrów dalej, czarny samochód miał tylnie drzwi szeroko otwarte.
Deszcz lał się do środka strumieniami.
Nie było nikogo za kierownicą. Nie było rodziców. Amara podeszła z sercem bijącym w gardle.
Spojrzała do środka i zamarła.
