„Powiedz mi” – nalegał Artur. „Co dla ciebie znaczy taka kwota?”
Chłopiec zawahał się przez chwilę, a potem odezwał się cicho.
„To więcej pieniędzy, niż moja matka i ja prawdopodobnie kiedykolwiek zobaczymy”.
Artur zaklaskał.
„Dokładnie. Na tym polega różnica między ludźmi takimi jak ja a ludźmi takimi jak ty”.
Ktoś znów się roześmiał, ale tym razem śmiech był cichszy.
Chłopak uniósł głowę.
„Dlaczego miałbyś to proponować, skoro wiesz, że nie musisz tego robić?”
Artur zmarszczył brwi.
„Co powiedziałeś?”
„Jeśli sejfu nie da się otworzyć” – kontynuował spokojnie chłopiec – „to nie ma ryzyka. Więc to nie jest poważna propozycja. To tylko sposób, żeby nas oszukać”.
Natychmiast zapadła cisza.
Żenujące.
Ojciec
Artur skrzyżował ramiona, udzielając lekcji.
„Uważaj, chłopcze”.
Chłopiec się nie poruszył.
„Mój ojciec projektował systemy bezpieczeństwa” – powiedział. „Zawsze powtarzał, że sejfy to nie tylko metal. Chodzi o to, jak ludzie myślą”.
Szczęka Arthura się zacisnęła.
„Twój ojciec?”
„Zmarł”.
To słowo uderzyło jak potężny cios.
Kobieta stłumiła szloch.
Chłopiec kontynuował.
ciąg dalszy na następnej stronie
