Identyfikator kiedyś nakarmił dwie głodujące sieroty. Siedemnaście lat później, ku zaskoczeniu wszystkich, czarny mercedes zatrzymał się przed jej skromnym, cennym domem w robotniczej dzielnicy Medellín.

I w mgnieniu oka podjęła decyzję.

Maria poszła prosto do drzwi wejściowych i szła dalej w deszczu.

Przykucnęła przed dziećmi. „Cześć” – powiedziała cicho. „Jak macie na imię?”

Chłopiec zawahał się podejrzliwie. Życie nauczyło go, że dorośli często są synonimem niebezpieczeństwa.

W końcu wyszeptał: „Mam na imię Alejandro. To jest Sofia”.

Maria spojrzała na nich: zapadnięte policzki, blada cera, wyczerpanie dzieci, które dawno nic nie jadły.

„Kiedy ostatnio jadłeś coś ciepłego?”