Aby uzyskać pełny dostęp, przejdź na następną stronę lub kliknij Otwórz (>) i nie zapomnij połączyć się ze znajomymi na Facebooku.
„Cieszę się” – powiedziała Zainab drżącym, ale pewnym siebie głosem. „Traktuje mnie, jakbym była ze złota. Czegoś, czego nasz ojciec nigdy nie rozumiał”.
Aminah zaśmiała się, wysokim, ostrym głosem, który spłoszył pobliskiego kruka. „Złoto? Och, ty biedny, widzący głupcze. Myślisz, że jest żebrakiem, bo jest biedny? Myślisz, że to tragiczny romans?”
Aminah pochyliła się do przodu, jej oddech owiał ucho Zainab. „On nie jest żebrakiem, Zainab. On jest pokutą. To człowiek, który stracił wszystko w grze, której nie da się wygrać. Nie jest z tobą, bo cię kocha. Jest z tobą, bo się ukrywa”.
