Deszcz w dolinie nie padał; unosił się niczym zimny, szary welon, oblepiający ostre kamienie rodzinnej posiadłości. W domu powietrze pachniało stęchłym kadzidłem i metalicznym posmakiem niemytego srebra. Zainab siedziała w kącie salonu, a jej świat był gobelinem faktur i ech. Znała precyzyjne skrzypienie deski podłogi, sygnalizujące zbliżanie się ojca – ciężki, rytmiczny odgłos, dźwigający ciężar człowieka, który postrzegał swój rodowód jako rozpadający się pomnik.
Miała dwadzieścia jeden lat i w oczach ojca Malika była rozbitym naczyniem. Dla niego jej ślepota nie była przeszkodą; była boską zniewagą, plamą na nieskazitelnej reputacji rodziny, która handlowała estetyką i pozycją społeczną. Jej siostry, Amina i Laila, były pozłacanymi posągami w jego panteonie – wszystkie błyszczące oczyma i ostre języki. Zainab była jedynie cieniem, który rzucały.
Haczykiem nie było słowo, a zapach: ostry, ziemisty aromat ulic, niesiony do sterylnego domu.
„Wstawaj, 'istoto'” – ochrypł głos jej ojca. Nigdy nie używał jej imienia. Nazywanie czegoś oznaczało uznanie jego duszy.
Zainab wstała, przesuwając palcami po aksamitnym obszyciu fotela. Wyczuła czyjąś obecność w pokoju – zapach dymu drzewnego, taniego tytoniu i ozonu nadchodzącej burzy.
„Meczet ma wiele gęb do wykarmienia” – powiedział Malik, a jego głos ociekał okrutną ulgą. „Jeden z nich zgodził się cię przyjąć. Jutro wychodzisz za mąż. Żebrak. Ślepy ciężar dla złamanego człowieka. Idealna symetria, nie sądzisz?”
