„Drogi Panie Wayne, jest Pan najodważniejszym kowbojem. Sarah, 7 lat.”
„Panie Wayne, mój tata mówi, że jest Pan prawdziwym Amerykaninem. Chcę być taki jak Pan. Billy, 10 lat.”
„Oglądam Pana filmy, kiedy przyjeżdżają do miasta. Nigdy się Pan nie poddaje. Tommy, 8 lat.”
Dwanaście wiadomości. Dwanaścioro dzieci gdzieś w Montanie uczy się o Ameryce ze scenariuszy czytanych na głos w wiejskiej, jednoizbowej szkole.
Wayne składa list, wkłada go do szuflady biurka i przez chwilę się zastanawia: „Zanim przejdziemy dalej, krótkie pytanie: powiedz mi, skąd Pan ogląda. Zobaczmy, gdzie jest najwięcej fanów Duke’a.”
Jest 15 marca 1961 roku. Wayne ma 53 lata i zagrał w 60 westernach, a może i więcej. Stracił rachubę. Niektóre dobre, niektóre zapomniane, ale nigdy nie uważał ich za lekcje, narzędzia dydaktyczne, cokolwiek, co liczyło się poza rozrywką. A teraz dwanaścioro dzieci w Montanie odgrywa jego scenariusze, uczy się wartości i rozwija się z niezachwianą wiarą dzięki filmom, które nakręcił.
Zadzwoń do swojego administratora.
„Ile kosztuje dobry projektor filmowy?”
„I co z tego?”
„Do szkoły.”
„To zależy. 16 mm może kosztować 300 dolarów.”
„Zamów jedną z najlepszych kopii 10 moich filmów. Najlepsze: Dyliżans, Czerwona Rzeka, Śpiewak Żółtej Wstążki, Fort Apache, Rio Grande. Najlepsze do nauczania.”
„Duke… po co to jest?”
„Do szkoły w Montanie.”
„Czy o to prosili?”
„Nie, ale tego potrzebują.”
Wayne podpisuje czek na 500 dolarów wystawiony na szkołę.
Bez nazwy, tylko nazwa szkoły w Montanie, klasa Margaret.
Potem siada i pisze list. List dla wszystkich: dla nauczyciela i dla wszystkich uczniów razem. Pisze przez godzinę, skreśla linie, zaczyna od nowa, aż w końcu czuje, że wszystko jest w porządku.
Droga Margaret i uczniowie, dziękuję za list. Jestem zaszczycony, że oglądacie moje filmy. Prosiliście mnie o radę w nauczaniu wartości. Oto, w co wierzę: odwaga to nie brak strachu, ale robienie tego, co słuszne, nawet gdy się boisz.
Honor to dotrzymywanie słowa, nawet gdy nikt nie patrzy.
Bycie Amerykaninem oznacza wiarę, że każdy się liczy. Nawet ludzie w małych miasteczkach, z dala od wszystkiego.
Wysyłam wam projektor i kilka filmów. Nie dlatego, że o nie prosiliście, ale dlatego, że uczniowie tacy jak wy zasługują na to, by oglądać historie na ekranie, a nie tylko je czytać.
Nie jesteście tylko 12 dzieciakami z Montany. Jesteście 12 Amerykanami. To reprezentuje cały świat.
Uczcie się dalej. Uczcie się dalej. Wierzcie w coś większego niż wy sami. To właśnie sprawia, że ten kraj funkcjonuje.
Ciąg dalszy na następnej stronie
Aby zobaczyć pełny czas gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>). Nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ przepisem ze znajomymi na Facebooku.
