Tak, Derek. Derek złapał ją za ramię i przyciągnął bliżej, a jego głos zniżył się do jadowitego syku. „Idź i powiedz mu, że jesteśmy zamknięci. Powiedz mu, że kuchnia jest zamknięta. Nie obchodzi mnie, co powiesz, po prostu wyprowadź go z mojej restauracji”. Elena zerknęła na mężczyznę na kanapie. Wpatrywał się w padający deszcz przez okno, lekko drżąc. Wyglądał na wyczerpanego, niegroźnego, na człowieka. Derek powiedział ostrożnie: „Zgodnie z prawem nie możemy odmówić komuś obsługi wyłącznie ze względu na wygląd”.
Dowiedz się więcej
Ziarna kawy
Grillowany stek
Tajemnicze historie
„Jeśli ma pieniądze, prawo mnie nie obchodzi” – przerwał Derek. „Przestraszy wszystkich, jeśli go stąd nie wyciągniesz. Możesz go wyprowadzić na ulicę”. Pochylił się jeszcze bliżej, a jego następne słowa zabrzmiały jak cios nożem. „Chodzi o twoją córkę Elenę. Chodzi o te rachunki ze szpitala. Potrzebujesz tej pracy, więc zrób, co mówię”. Elena poczuła dreszcz strachu. Derek podsłuchał jej rozmowę telefoniczną w pokoju socjalnym kilka tygodni wcześniej i od tamtej pory wykorzystywał ją przeciwko niej. Dostawa steków
„Zajmę się tym” – powiedział cicho. Podszedł do zarezerwowanego stolika. Z bliska mężczyzna wyglądał na jeszcze bardziej zmęczonego. Głębokie cienie pod oczami, szorstkie, zrogowaciałe dłonie spoczywające na stole. Ale Elena zauważyła coś jeszcze. Pod rękawem jego zniszczonej marynarki dostrzegła zegarek. Był prosty, niemal staromodny, ale dobrej jakości, taki, który naprawdę kosztuje. Widziała też wyraźniej jego oczy. Były miłe, zmęczone, ale miłe. „Przykro mi z powodu kierownika” – powiedziała cicho Elena, kładąc przed nim menu.
Dowiedz się więcej
Wykwintne wina
Mundury kelnerskie
Luksusowe zegarki
„Ma ciężką noc”. Mężczyzna podniósł wzrok, a kącik jego ust lekko uniósł się pod brodą. „Wydaje się być miłym facetem” – odpowiedziała z ironicznym humorem. „Mam na imię Kinu”. Imię coś jej przyszło na myśl, ale Elena odepchnęła tę myśl. Wiele osób miało na imię Kinu. „Miło mi pana poznać” – odpowiedziała, lekko się uśmiechając. „Czy mogę panu podać coś gorącego?” „Kawę”. „Kawa byłaby idealna, czarna, proszę”. Otworzyła menu i przekartkowała je. Elena nerwowo je studiowała, zerkając na Dereka, który obserwował ją zza lady niczym jastrząb.
Kiedy się odwróciła, palec Kino znalazł się na pierwszym daniu na prawej stronie, najdroższym. „Poproszę antrykot” – powiedział spokojnie – „ten 18-uncjowy, sezonowany, krwisty, z puree ziemniaczanym z truflami i grillowanymi szparagami”. Elena zamilkła. Sam stek kosztował 10 dolarów. „Proszę pana” – wyszeptała, nachylając się ku niemu. „Muszę pana o coś zapytać. Czy ma pan środki, żeby zapłacić? Jeśli pan zamówi i nie będzie pana na to stać, mój kierownik wezwie policję”.
Dowiedz się więcej
Puree ziemniaczane
Blog z przepisami
Mięso i owoce morza
Szukała wymówki. Zawahała się przez chwilę, a potem dodała: „Czy mogę zamówić hamburgera na swój koszt? Nie ma problemu”. Kinu patrzył na nią przez dłuższą chwilę. Coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy. Może zdziwienie, a może wdzięczność. „Doceniam twoją troskliwość” – powiedziała cicho Elena. „To naprawdę miłe z twojej strony”. Sięgnęła do wewnętrznej kieszeni kurtki i wyciągnęła mały klips do banknotów. Oddzieliła dwa banknoty, 100 i 50, i położyła je na stole. Treści viralowe
To wystarczy. Elena wpatrywała się w pieniądze. Były prawdziwe, nowe i suche, chronione przed deszczem przez wewnętrzną kieszeń. „Tak” – powiedziała – „to wystarczy”. Zebrała banknoty. „Zaraz włożę je do kasy, żeby nie było problemów”. „Dziękuję” – powiedział Kinu. „Alina, dziękuję za burgera. Znaczył dla ciebie więcej, niż możesz sobie wyobrazić”. Elena skinęła głową i odwróciła się. Derek złapał ją, zanim dotarła do kasy. „Dobrze, możesz już iść” – powiedziała buntowniczka. Elena pokazała pieniądze i zapłaciła z góry.
Dowiedz się więcej
Ekskluzywne Doświadczenia Kulinarne
Patio, Trawnik i Ogród
Noże do steków
150 dolarów. Derek wpatrywał się w banknoty z zaciśniętą szczęką. Nie mógł odmówić klientowi, który zapłacił z góry. Wyrwał jej pieniądze z ręki i schował je do kieszeni. „Dobrze” – powiedział cicho, groźnie. „Przeszukaj go, ale powiedz kuchni, żeby się nie spieszyli. Zobaczymy, jak bardzo nasz klient lubi czekać”. Odwrócił się i skierował do kuchni, wyciągając telefon. Alina zobaczyła, jak jego twarz napina się z niepokoju, gdy zerknął na ekran, a potem wyszedł na korytarz, żeby odebrać, gdzieś, gdzie nikt nie mógł go usłyszeć. Książki kucharskie
Stała tam, patrząc, jak odchodzi. W Dereku było coś dziwnego, coś poza jego zwykłym okrucieństwem. Bał się czegoś lub kogoś, ale to nie był teraz jego problem. Martwił się o mężczyznę z boksu numer sześć, który ufał, że jedzenie, za które zapłacił, zostanie dostarczone. Mężczyznę, który okazał życzliwość, mimo że nie był do tego zobowiązany. Elena wzięła głęboki oddech i powiedziała:
Publicité
