Tak, Derek. Derek złapał ją za ramię i przyciągnął bliżej, a jego głos zniżył się do jadowitego syku. „Idź i powiedz mu, że jesteśmy zamknięci. Powiedz mu, że kuchnia jest zamknięta. Nie obchodzi mnie, co powiesz, po prostu wyprowadź go z mojej restauracji”. Elena zerknęła na mężczyznę na sofie. Wpatrywał się w padający deszcz przez okno, lekko drżąc. Wyglądał na wyczerpanego, niegroźnego, na człowieka. Derek powiedział ostrożnie: „Zgodnie z prawem nie możemy odmówić komuś obsługi wyłącznie ze względu na wygląd”.
Dowiedz się więcej
Recenzje restauracji
Kursy etykiety restauracyjnej
Wystrój restauracji
„Jeśli ma pieniądze, prawo mnie nie obchodzi” – przerwał Derek. „Wystraszy wszystkich, jeśli go stąd nie wyciągniesz. Możesz go wyprowadzić na ulicę”. Pochylił się jeszcze bliżej, a jego następne słowa zabrzmiały jak cios nożem. „Chodzi o twoją córkę Elenę. Chodzi o te rachunki ze szpitala. Potrzebujesz tej pracy, więc zrób, co mówię”. Elena poczuła dreszcz strachu. Derek podsłuchał jej rozmowę telefoniczną w pokoju socjalnym kilka tygodni wcześniej i od tamtej pory wykorzystywał ją przeciwko niej. Wołowina
„Zajmę się tym” – powiedział cicho. Podszedł do zarezerwowanego stolika. Z bliska mężczyzna wyglądał na jeszcze bardziej zmęczonego. Głębokie cienie pod oczami, szorstkie, zrogowaciałe dłonie spoczywające na stole. Ale Elena zauważyła coś jeszcze. Pod rękawem jego sfatygowanej marynarki dostrzegła zegarek. Był prosty, niemal staromodny, ale dobrej jakości, taki, który naprawdę kosztuje. Widziała też wyraźniej jego oczy. Były miłe, zmęczone, ale miłe. „Przykro mi z powodu kierownika” – powiedziała cicho Elena, kładąc przed nim menu.
Dowiedz się więcej
Wyposażenie domu
Proste przepisy
Noże do steków
„Ma ciężką noc”. Mężczyzna podniósł wzrok, a kącik jego ust lekko uniósł się pod brodą. „Wydaje się miłym facetem” – odpowiedziała z ironicznym humorem. „Mam na imię Kinu”. To imię coś jej przyszło do głowy, ale Elena odepchnęła tę myśl. Wiele osób miało na imię Kinu. „Miło mi pana poznać” – odpowiedziała, lekko się uśmiechając. „Czy mogę panu podać coś gorącego?”. „Kawę”. „Kawa byłaby idealna, czarna, proszę”. Otworzyła menu i przekartkowała je. Elena nerwowo je studiowała, zerkając na Dereka, który obserwował ją zza lady niczym jastrząb. Szkolenie kelnerskie
Kiedy się odwróciła, palec Kino znalazł się na pierwszym daniu na prawej stronie, najdroższym. „Poproszę antrykot” – powiedział spokojnie – „ten 18-uncjowy, sezonowany, krwisty, z puree ziemniaczanym z truflami i grillowanymi szparagami”. Elena zamilkła. Sam stek kosztował 10 dolarów. „Proszę pana” – wyszeptała, nachylając się ku niemu. „Muszę cię o coś zapytać. Czy masz środki, żeby zapłacić? Jeśli zamówisz i nie będzie cię na to stać, mój kierownik zadzwoni na policję”.
Dowiedz się więcej
Kursy zarządzania restauracją
Kursy gotowania profesjonalnego
Stek z polędwicy wołowej
Szukała jakiegokolwiek pretekstu. Zawahała się przez chwilę, a potem dodała: „Czy mogę zamówić burgera na swój koszt? Nie ma problemu”. Kinu patrzył na nią przez dłuższą chwilę. Coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy. Może zdziwienie, a może wdzięczność. „Doceniam twoją troskliwość” – powiedziała cicho Elena. „To naprawdę miłe z twojej strony”. Sięgnęła do wewnętrznej kieszeni marynarki i wyciągnęła mały klips do banknotów. Oddzieliła dwa banknoty, 100 i 50, i położyła je na stole. Treści wirusowe
To wystarczy. Elena wpatrywała się w pieniądze. Były prawdziwe, nowe i suche, chronione przed deszczem przez wewnętrzną kieszeń. „Tak” – powiedziała – „to wystarczy”. Podniosła banknoty. „Zaraz wrzucę je do kasy, żeby nie było problemów”. „Dziękuję” – powiedziała Kinu. „Alina, dziękuję za burgera. Znaczył więcej, niż sobie wyobrażasz”. Elena skinęła głową i odwróciła się. Derek złapał ją, zanim dotarła do kasy. „Dobrze, możesz iść” – powiedziała buntowniczka. Elena pokazała pieniądze i zapłaciła z góry.
Dowiedz się więcej
Puree ziemniaczane
Ziarna kawy
Ekskluzywne doznania kulinarne
150 dolarów. Derek wpatrywał się w banknoty z zaciśniętą szczęką. Nie mógł odmówić klientowi, który zapłacił z góry. Wyrwał jej pieniądze z ręki i wsunął je do kieszeni. „Dobrze” – powiedział cicho, groźnie. „Przeszukajcie go, ale powiedzcie kuchni, żeby się nie spieszyli. Zobaczymy, jak bardzo nasz klient lubi czekać”. Odwrócił się i skierował do kuchni, wyciągając telefon. Alina zobaczyła, jak jego twarz zaciska się z niepokoju, gdy zerknął na ekran, a potem wyszedł na korytarz, żeby odebrać, gdzieś, gdzie nikt nie mógł go usłyszeć. Książki kucharskie
Stała tam, patrząc, jak odchodzi. W Dereku było coś dziwnego, coś poza jego zwykłym okrucieństwem. Bał się czegoś lub kogoś, ale to nie był teraz jego problem. Martwił się mężczyzną z boksu numer sześć, który ufał, że jedzenie, za które zapłacił, zostanie dostarczone. Mężczyzną, który okazał życzliwość, mimo że nie był do tego zobowiązany.
Publicité
