Jej ciasto pekanowe było tak sławne, że pani Blackwood kiedyś zgłosiła je w jej imieniu na festyn powiatowy i zdobyła pierwszą nagrodę. Ale umiejętności Ruth w pieczeniu nie były jedyną rzeczą, która czyniła ją cenną dla rodziny Blackwood. Była również piękna. Miała gładką, ciemną cerę, wysokie kości policzkowe i oczy, które zdawały się kryć cichy ogień.
W świecie Południa przed wojną secesyjną piękna niewolnica była zarówno atutem, jak i celem. Rodzina Blackwood składała się z czterech osób. Był William Blackwood, patriarcha, 63-letni mężczyzna, który odziedziczył plantację po ojcu i całe życie spędził na uprawie bawełny i gromadzeniu bogactwa.
Była Margaret Blackwood, jego żona, surowa kobieta z wpływowej rodziny z Wirginii, która żelazną ręką rządziła domem. Była Elizabeth, ich córka, cicha 19-latka, która spędzała większość czasu na czytaniu powieści i grze na pianinie. A potem był Thomas. Thomas Blackwood miał 24 lata w 1848 roku, roku, w którym wszystko się zmieniło. Był jedynym synem, spadkobiercą całej fortuny Blackwoodów, i dorastał w przekonaniu, że świat istnieje po to, by zaspokajać jego pragnienia.
Studiował na Uniwersytecie Wirginii, gdzie rozwinęła się w nim pasja do whisky, hazardu i kobiet. Po ukończeniu studiów wrócił do Missisipi z długami, które ojciec po cichu spłacał, i nawykami, które ojciec równie po cichu ignorował. Thomas dostrzegał Ruth tak, jak drapieżnik dostrzega swoją ofiarę. Wszystko zaczęło się od drobiazgów.
Zawsze znajdował preteksty, żeby wejść do kuchni, gdy pracowała sama. Stał zbyt blisko niej, gdy podawała posiłki. Robił uwagi na temat jej wyglądu, co wprawiało służbę w zakłopotanie. Ruth wiedziała, co się dzieje. Widziała, jak to się działo z innymi kobietami na innych plantacjach. Wiedziała, że niewolnice nie mają prawa odrzucać zalotów białych mężczyzn.
Wiedziała, że opór często prowadzi do kary, sprzedaży, a nawet czegoś gorszego. Ale Ruth nie była taka jak inne kobiety. Miała niezłomnego ducha i syna, którego musiała chronić. W nocy 7 września 1848 roku Thomas Blackwood wszedł do kuchni po północy. Pił. Jego oddech pachniał bourbonem, a oczy miały ten szklisty, głodny wyraz, którego Ruth nauczyła się bać.
Pozostali służący poszli do swoich pokoi. Samuel spał w małym pokoju za spiżarnią, gdzie mieszkał z matką. Thomas zamknął drzwi do kuchni. To, co wydarzyło się później, jest czymś, czego Ruth nigdy szczegółowo nie opowiedziała. Ale kiedy Samuel obudził się słysząc odgłos tłuczonych garnków i krzyki matki, pobiegła do kuchni i znalazła Thomasa Blackwooda leżącego na podłodze, z twarzą zasłoniętą dłońmi, z krwią kapiącą między palcami.
Ruth stała nad nim, ściskając żeliwną patelnię, jej klatka piersiowa falowała, a oczy błyszczały dziko. Stawiała opór. W świecie Południa sprzed wojny secesyjnej była to niewybaczalna zbrodnia. Niewolnica uderzyła białego mężczyznę. Nie miało znaczenia, że to on zaatakował ją pierwszy. Nie miało znaczenia, że się broniła.
Liczyło się tylko to, że porządek społeczny został naruszony i należało go przywrócić. Twarz Thomasa Blackwooda była na zawsze pokryta bliznami. Uderzenie z patelni roztrzaskało mu kość policzkową, pozostawiając trwałe wgniecenie na lewej stronie twarzy. Nigdy już nie będzie taki sam i nigdy nie wybaczy Ruth tego, co zrobiła.
William Blackwood stanął przed trudną decyzją. Gdyby rozeszła się wieść, że niewolnica zaatakowała jego syna i pozostała bezkarna, jego autorytet i reputacja w całym hrabstwie zostałyby podważone. Inni niewolnicy mogliby mieć własne zdanie. Inni właściciele plantacji mogliby kwestionować jego umiejętności zarządzania ich majątkami.
Ale Ruth była również niezwykle cenna. Jej umiejętności kulinarne były niezastąpione i gdyby po prostu kazał ją wychłostać lub zabić, straciłaby tę wartość na zawsze. Rozwiązaniem okazała się osoba Silasa Crawforda. Crawford był zawodowym handlarzem niewolników, który działał w całej delcie Missisipi. Znany był ze swojej sprawności, dyskrecji i gotowości do radzenia sobie w trudnych sytuacjach.
Kiedy właściciel ziemski potrzebował szybko i dyskretnie pozbyć się kłopotliwego niewolnika, Crawford był tym, do kogo dzwonili. Przybył na plantację Blackwood 15 września 1848 roku, osiem dni po incydencie w kuchni. Był wysokim mężczyzną o zniszczonej twarzy i zimnych, szarych oczach, które zdawały się przeszywająco patrzeć na ludzi.
Miał na sobie czarny płaszcz i niósł skórzaną teczkę wypełnioną dokumentami i pieniędzmi. Mówił cicho, nigdy nie przekraczając tonu konwersacyjnego.
