Isaiah zaczął używać Samuela jako posłańca, wysyłając go z zaszyfrowanymi wiadomościami do kontaktów w całym hrabstwie Adams. W nocy 14 stycznia Samuel wracał z jednej z takich misji. Dostarczył wiadomość do kontaktu w pobliżu rzeki Yazoo, potwierdzając, że czteroosobowa rodzina będzie gotowa do transportu w następnym tygodniu.
Noc była mroźna i Samuel pospieszył z powrotem do plantacji Blackwood, zanim ktokolwiek zauważył jego nieobecność. Wtedy usłyszał krzyki. Początkowo Samuel pomyślał, że to zwierzę. Wilki były powszechne w lasach wzdłuż rzeki Yazoo, a ich wycie w chłodne noce brzmiało niemal jak ludzkie. Ale gdy zbliżył się do źródła dźwięku, zdał sobie sprawę, że to niewątpliwie mężczyzna.
Mężczyzna w potwornym bólu. Mężczyzna błagający o pomoc. Samuel podążył za dźwiękiem na skraj wąwozu opadającego stromo do rzeki. W świetle księżyca dostrzegł szczątki powozu na dnie. Pojazd najwyraźniej próbował przejechać przez drewniany most, który zawalił się pod jego ciężarem. Konie były martwe albo porwane przez prąd.
Pod przewróconym powozem, na wpół zanurzonym w lodowatej wodzie, leżał mężczyzna. Samuel ostrożnie zszedł z brzegu, trzymając się odsłoniętych korzeni i kamieni. Zbliżając się, zobaczył, że mężczyzna jest ciężko ranny. Jego noga była zgięta w nienaturalnej pozycji, ewidentnie złamana. Na czole miał głęboką ranę, która obficie krwawiła, a lodowata woda powoli wysysała z niego resztki ciepła.
Mężczyzna odwrócił głowę na dźwięk zbliżającego się Samuela. Twarz miał bladą i wykrzywioną bólem. Ale nawet w ciemności, nawet po trzech latach, Samuel natychmiast go rozpoznał. To był Silus Crawford. Oczy handlarza niewolników rozszerzyły się na widok Samuela. Najpierw zobaczył nadzieję. Potem zmieszanie. A potem, gdy rozpoznanie dotarło do niego, coś jeszcze. Strach. „Proszę” – wydyszał Crawford.
Pomóż mi, proszę. Umrę tu na tej wodzie. Proszę. Samuel stanął nieruchomo. Serce waliło mu tak mocno, że czuł je w gardle. Dłonie mu się trzęsły, ale nie z zimna. Trzy lata bólu, gniewu i nienawiści zalały go niczym powódź, która przerwała tamę. To był człowiek, który odebrał mu matkę.
Ten człowiek skuł ją jak zwierzę i sprzedał obcym. Ten człowiek zniszczył rodzinę Samuela i zostawił go samego w świecie ciemności. A teraz ten człowiek był bezradny, umierał, całkowicie zdany na łaskę Samuela. Crawford zdawał się odczytywać myśli na twarzy Samuela, jego oczy wypełniły się łzami, które mogły być szczere lub wyrachowane.
Z ludźmi takimi jak Crawford nie sposób było tego wiedzieć. „Wiem, kim jesteś” – wyszeptał Crawford. „Jesteś synem Ruth, synem Blackwooda. Pamiętam”. Samuel milczał. Po prostu wpatrywał się w niego. „Zasłużyłem na to” – kontynuował Crawford. Jego głos słabł. Zimno zbierało swoje żniwo. „Zasłużyłem na to, żeby tu umrzeć. Wiem, kim jestem”.
Wiem, co zrobiłem, ale proszę, proszę, nie pozwól mi tak umrzeć. Samuel pomyślał o swojej matce. Myślał o ostatnim razie, kiedy ją widział, z jej skutymi nadgarstkami i oczami pełnymi łez. Myślał o trzech latach samotności, które nastąpiły, o niekończących się nocach spędzonych na płaczu do snu, o pustce w piersi, która nigdy nie zniknęła.
Myślał o tym, jak łatwo byłoby się odwrócić i odejść. Nikt by się nie dowiedział. Crawford zamarzłby na śmierć w ciągu kilku godzin. Wilki rozrzuciłyby jego kości. Sprawiedliwości stałoby się zadość. Ale wtedy usłyszał głos matki tak wyraźny, jakby była tuż obok niego. Nie pozwól, by nienawiść cię zniszczyła, mój synu.
Bądź od nich silniejszy. Samuel zamknął oczy. Wziął głęboki oddech i zanurzył się w lodowatej wodzie. Uwolnienie Crawforda z wraku zajęło mu prawie godzinę. Noga mężczyzny utknęła pod częścią ramy powozu i Samuel musiał użyć złamanego kawałka drewna jako dźwigni, aby podnieść ją wystarczająco wysoko i wyciągnąć go z wody.
Kiedy w końcu dociągnął Crawforda nad brzeg rzeki, ciało Samuela było całkowicie zdrętwiałe z zimna, ale to jeszcze nie koniec. Nie mógł tam zostawić Crawforda. Mężczyzna wolałby zamarznąć na śmierć, niż płakać. Samuel musiał znaleźć schronienie. Pamiętał chatę myśliwską jakieś ćwierć mili na wschód. Była opuszczona od lat, ale dach wciąż był nienaruszony, a w środku znajdował się kamienny kominek.
Jeśli uda mu się tam dowieźć Crawforda, może uda mu się utrzymać go przy życiu do rana. Samuel nie był pewien, dlaczego to robi. Każda racjonalna część jego umysłu krzyczała, by porzucił Crawforda na pastwę losu. Ten człowiek był jego wrogiem. Ten człowiek popełnił niewypowiedziane zbrodnie. Ten człowiek zasłużył na los, jaki go spotkał. Ale coś głębszego niż logika wirowało w jego głowie.
