Skończyłem! Tyler warknął i z trudem podał mu nóż. „Zawsze myślałeś, że jesteś lepszy od wszystkich…”
Logan chwycił go za nadgarstek obiema dłońmi. Napięli mięśnie, a nóż niebezpiecznie zbliżył się do żeber Logana. Tyler był młodszy i silniejszy, ale Logan walczył teraz o coś więcej niż tylko pieniądze.
„Dla mojej matki” – powiedział Logan z zaciśniętymi zębami.
Uniósł mocno kolano i uderzył Tylera w krocze.
Tyler sapnął, jego siły osłabły na chwilę. Logan ostrzył ostrze noża, aż Tyler krzyknął i go upuścił. Nóż zsunął się po podłodze i zniknął pod piecem.
Logan odepchnął go i uderzył prosto w nos. Tyler upadł oszołomiony na ziemię, krew lała się strumieniami na wypolerowany marmur.
Logan ciężko oddychał, czując palący ból w piersi, i pochylił się nad nim.
„To mój dom” – powiedział cicho. „I nigdy więcej nie zobaczysz mojej matki”.
Cofnął się, zostawiając Tylera jęczącego na podłodze, i pobiegł w stronę schodów.
Ramienie pulsowało mu w gardle. Twarz bolała. Nie miało to znaczenia.
Musiał dotrzeć do Helen, zanim Sienna spróbuje czegoś gorszego.
Oddech matki
Na górze Logan otworzył drzwi do pokoju matki telefonem i otworzył je na oścież.
Wallace siedział skulony przy komodzie, drżąc, trzymając małą walizkę jak tarczę. Ale Logan ledwo go zauważył.
Cała jego uwaga skupiła się na łóżku.
Sienna stała obok Helen, przyciskając poduszkę do twarzy starszej kobiety.
„Jeśli zejdę na dół, pójdzie ze mną!” krzyknęła Sienna i mocniej nacisnęła poduszkę, gdy Logan wszedł.
Serce Logana zamarło. Nie myślał. Po prostu się poruszył.
Wpadł na Siennę, wyrwał jej poduszkę i rzucił ją przez pokój. Oboje z hukiem roztrzaskali toaletkę, rzucając butelki i biżuterię na podłogę w deszczu szkła i metalu.
Sienna zerwała się na równe nogi i chwyciła długi kawałek stłuczonego lustra. „Nie zaciągniesz mnie na salę sądową” – krzyknęła z dzikim wzrokiem. „Przeszłam przez biedę lata temu. Nie wrócę”.
Kopnęła go i uderzyła w przedramię. Poczuł palącą linię bólu w skórze; krew sączyła się przez rękaw koszuli. Logan syknął, ale nie ustąpił.
„Spójrz na siebie” – powiedział ochryple, ściskając jej nadgarstki. „Spójrz, kim się stałaś, goniąc za życiem, które już należało do ciebie. Miałaś wszystko”. „Dlaczego to nie wystarczyło?”
„Nigdy nie dałeś mi tego, czego chciałam” – warknęła, walcząc. „Ty i twoja chora matka byliście kotwicami u mojej szyi. Zasługiwałam na więcej”.
W oddali wyły syreny, które stawały się coraz głośniejsze, a na ścianach sypialni migotały niebieskie i czerwone światła.
„Koniec, Sienna” – powiedział nagle Logan, wyczerpany. Puścił jej nadgarstki i cofnął się o krok. „Gra skończyła się w chwili, gdy ją dopadłaś”.
Odwróciła się do okna i zobaczyła radiowozy zalewające podjazd. Opadła na ramiona. Jasny, wypolerowany obraz, który pokazała światu, zniknął w jednej chwili, pozostawiając kogoś mniejszego, bardziej gniewnego i pustego.
Osunęła się na ziemię i zaczęła szlochać – nie z wyrzutów sumienia, ale z frustracji po stracie.
Logan odwrócił się z powrotem do łóżka i delikatnie odsunął poduszkę od twarzy Helen. Z trudem łapała oddech, jej klatka piersiowa unosiła się i opadała, a płuca walczyły o powietrze.
„Mamo, jestem tutaj” – wyszeptał, pochylając się nad nią. Jego własna krew kapała na świeżą pościel. „Po prostu oddychaj. Proszę, po prostu weź głęboki oddech”.
Helen mrugnęła do niego. „Wiedziałam, że tak naprawdę nie odejdziesz” – wyszeptała cienkim, ale pewnym głosem. „Wiedziałam, że mój syn wróci”.
Oparł czoło o jej czoło i w końcu jego własne łzy popłynęły po jej policzkach. „Przepraszam, mamo. Powinienem był posłuchać wcześniej”.
Koszt i druga szansa
Dom wypełnił się mundurowymi, którzy krzyczeli rozkazy. Funkcjonariusze znaleźli Tylera półprzytomnego w kuchni, Wallace żebrał na korytarzu, a Sienna siedziała na podłodze z tuszem do rzęs na twarzy i nadgarstkami czekającymi na kajdanki. Ratownicy medyczni zbadali rany Logana i nalegali, żeby założył szwy, ale najpierw skierował ich do Helen.
„Pomóżcie jej” – powiedział. „Zażyła za dużo leków i ma słabe serce. Zabierzcie ją do szpitala św. Andrzeja. Jadę z nią”.
„Proszę pana, pańskie ramię…”
„Nic mi nie będzie” – powiedział. „Tylko zajmij się moją mamą”.
Kiedy wieźli obok niego Siennę w kajdankach, zatrzymała się na chwilę.
„Kiedyś zależało mi na tobie” – powiedziała cicho, jakby oferując jej ostatnią kartę przetargową. „Na początku”.
„Nie” – odpowiedział spokojnie Logan. „Myślałeś, że ważne jest zwycięstwo. To różnica”.
Widział, jak drzwi radiowozu się zamykają i poczuł, jak coś ciężkiego ustępuje mu z piersi. Przyszłość
