Kancelaria prawniczki Catherine mieściła się w starym budynku w centrum Chicago, takim, obok którego przechodzi się niezauważonym. Nie było żadnego rzucającego się w oczy szyldu, tylko mały, zniszczony szyld. K. Roberts, radca prawny.
Była prawie północ, kiedy zaparkowałam przed drzwiami. Ulica była pusta. Paliło się tylko kilka latarni.
Leo zasnął na tylnym siedzeniu podczas jazdy. Byłam tak wyczerpana płaczem, że musiałam go nieść na rękach.
Zanim zadzwoniłam dzwonkiem, drzwi się otworzyły. Stała tam kobieta. Musiała mieć około sześćdziesięciu lat. Siwe włosy spięte w kok, okulary na małym łańcuszku. Miała na sobie prostą bluzkę i dżinsy, jakby właśnie się obudziła, ale jej oczy były czujne i analizowały każdy szczegół mnie i Leo.
„Sarah?”
„Tak.”
„Proszę szybko.”
Posłuchałam. Zamknęła za nami drzwi na trzy różne zamki. W biurze pachniało starymi książkami i mocną kawą. Wszędzie leżały stosy teczek, stare archiwa i stół zawalony papierami.
„Połóż chłopca na kanapie” – powiedziała. „Na krześle leży koc”.
Ostrożnie położyłam Leo. Otuliłam go kołdrą. Wciąż spał, jego mała buzia wciąż była naznaczona łzami.
„Kawy?” – zasugerowała.
Chciałam odmówić, ale nalewała już dwie filiżanki. Podała mi jedną i wskazała na krzesło przed biurkiem.
„Usiądź i opowiedz mi wszystko od początku. Niczego nie pomiń”.
I jej opowiedziałam. Opowiedziałam jej o podróży Jamesa, o szeptach Leo na lotnisku, o decyzji, by się ukryć i mieć oko na dom, o mężczyznach z kluczami, o pożarze. Wiadomość Jamesa była pełna troski, mimo że wiedział, że tak naprawdę powinniśmy byli zginąć. Catherine ani razu mi nie przerwała. Słuchała uważnie, splecionymi palcami pod brodą i wpatrzona we mnie wzrokiem. Kiedy skończyłam, długo milczała.
„Twój ojciec poprosił mnie, żebym się tobą zaopiekowała, gdyby coś takiego się wydarzyło” – powiedziała w końcu. „Robert był bardzo mądrym człowiekiem. Zauważył u twojego męża rzeczy, których wolałabyś nie dostrzegać”.
To bolało, ale to prawda. Wiedział o tym. Wiedział, że James jest do tego zdolny. Podejrzewał, że James nie jest tym, za kogo się podaje, że poślubił cię z własnej woli, że jest niebezpieczny.
Użyła łyka kawy. „Robert zostawił mi kilka rzeczy, dokumentów, informacji o tobie i o Jamesie. Myślałam, że nigdy ich nie będę potrzebować”. Wstała jednak i podeszła do zamkniętej szafy. Wyjęła grubą teczkę i wróciła, kładąc ją na stole między nami. „Trzy lata temu twój ojciec potajemnie zatrudnił prywatnego detektywa, żeby sprawdził interesy Jamesa”.
Serce mi zamarło. „I co znaleźli?”
„Długi. Dużo długów. Głównie z hazardu. Twój mąż ma poważny problem, Sarah. Jest zadłużony u samotnych hazardzistów, nielegalnych kasyn, bardzo niebezpiecznych ludzi”.
Otworzyła teczkę z wyciągami bankowymi, zdjęciami i raportami. „Jego firmy zbankrutowały od dwóch lat. Wykorzystał pieniądze z spadku po twojej matce, żeby załatać dziury, ale prawie wszystko przepadło”.
Poczułam się, jakbym dostała cios w brzuch. Spadek po mojej matce. 50 000 dolarów, które mi zostawiła, a które wpłaciłam na wspólne konto, bo byliśmy małżeństwem, kochanie. Co moje, to i twoje. Wydał wszystko. Do ostatniego centa.
Przewróciła stronę. „A teraz wierzyciele ściągają pieniądze z odsetkami”. James jest winien prawie 200 000 dolarów. » Tacy ludzie nie negocjują.
„Sarah. Albo on zapłaci, albo…” Nie musiała kończyć zdania.
„Ale ja nie mam tych pieniędzy. My ich nie mamy. Więc dlaczego to zrobił…?”
„Ubezpieczenie na życie” – powiedziała po prostu. „Masz polisę na życie na 2 miliony dolarów. Twój ojciec nalegał na nią, kiedy się pobraliście. Pamiętasz? Mówił, że to ważne, żeby chronić ciebie i przyszłego wnuka”.
Przypomniałam sobie. Pamiętałam, że James uważał to wtedy za przesadę, ale i tak to zaakceptował. Nigdy tego nie kwestionowałam. Nigdy o tym nie myślałam.
„A gdybym zginęła w wypadku” – ciągnęłam, czując, jak żółć podchodzi mi do gardła – „James dostałby te 2 miliony. Spłaciłby długi. Był wolny”.
„Dokładnie”. Catherine zamknęła teczkę. „A pożar to idealny wypadek”. Trudno udowodnić, że to było podpalenie. Trudno go namierzyć. A on ma idealne alibi. Był w innym stanie, kiedy to się stało”.
„Ale ja nie umarłam” – powiedziałam. „I Leo też nie. A on jeszcze o tym nie wie.
Sposób, w jaki to powiedziała, uświadomił mi coś. „Więc sugerujesz, że… że pozwalasz mu myśleć, że plan na razie się powiódł”.
Pochyliła się do przodu. „Sarah, jeśli się teraz pojawisz, to będzie jego słowo przeciwko twojemu. Masz dowody? Świadków? Cokolwiek poza…
