„Technicznie rzecz biorąc, to nie jest wtargnięcie, jeśli tam mieszkasz”. Uśmiechnęła się ponownie w ten sam lodowaty sposób. „Poza tym potrzebujemy dowodu, konkretnego dowodu, czegoś, co pokaże, że James to zaplanował”.
To była logiczna, przerażająco logiczna myśl. Ale była prawdziwa.
„Idę z tobą”, powiedział nagle Leo.
„Absolutnie nie. Zostajesz tutaj”.
„Mamo, wiem, gdzie tata chowa rzeczy”. Jego głos był cichy, ale zdecydowany. „Są miejsca, których nie znasz. Wiem, bo obserwuję. Zawsze obserwuję”.
I naprawdę uważnie słuchał. Mój cichy syn, którego wszyscy uważali za nieśmiałego, był w rzeczywistości niesamowicie uważny. Widział rzeczy, które ja przeoczyłam.
„Masz rację”, zgodziła się Catherine. „Dzieci widzą rzeczy, które dorośli przeoczą. Jeśli coś jest ukryte, on wie, gdzie szukać”.
Nie uważałam tego za dobry pomysł. Nie chciałam znowu narażać Leo na niebezpieczeństwo. Ale wiedziałam też, że potrzebujemy dowodów i że czas ucieka.
Dzień ciągnął się w nieskończoność. Siedzieliśmy zamknięci w biurze, oglądając wiadomości, James prowadził swój program. Udzielał wywiadów trzem różnym kanałom, zawsze opowiadając tę samą historię. Zdesperowany biznesmen szukający rodziny. Nadzieja ojca. Ból niewiedzy. Kłamstwa. To wszystko było kłamstwem.
Dzięki kamerom monitoringu, do których Catherine miała dostęp za pośrednictwem swojego kontaktu, widzieliśmy, jak Jamesa zabierają na komisariat, żeby złożył zeznania. Widzieliśmy, jak wraca i stoi przed zniszczonym domem godzinami, rozmawiając z sąsiadami, policją, ze wszystkimi przechodniami.
A potem, w końcu, gdy słońce zaczęło zachodzić, zobaczyliśmy, jak wsiada do samochodu i odjeżdża.
„Teraz” – powiedziała Catherine.
Dała mi ciemne ubranie, rękawiczki i małą latarkę. To samo zrobiła z Leo. Wyglądaliśmy jak włamywacze szykujący się do napadu. I w pewnym sensie dokładnie tak było.
Podjechaliśmy w milczeniu aż do osiedla, ale nie weszliśmy głównym wejściem. Catherine znała przejście z tyłu, gdzie mur był niższy i nie było kamer. „Jedna z zalet bronienia dewelopera w sprawie rozwodowej” – wyjaśniła.
Wspięliśmy się na mur. No cóż, wspięliśmy się we dwoje. Oddaliśmy Leo w nasze ręce. Po drugiej stronie było ciemno. Zapach dymu wciąż był silny.
„Jeszcze 20 minut” – wyszeptała Catherine. „Wejdźcie do środka. Weźcie, co potrzebujecie. Wyjdźcie. Ja zostanę tu i będę pilnować”.
Wzięłam Leo za rękę i poszliśmy w kierunku domu. A raczej tego, co z niego zostało. Tylne drzwi, drzwi do kuchni, były częściowo spalone, ale nadal dało się je otworzyć. Weszliśmy do środka.
Boże.
Zniszczenie było totalne. Czarne ściany, częściowo zawalony sufit, zapach popiołu i chemikaliów. Wszystko, co znaczyło dla mnie życie, zostało zniszczone. Ale nie mieliśmy czasu na żałobę.
„Biuro” – szepnęłam do Leo. „Gdzie ono jest?”
Poprowadził mnie przez zdewastowany salon i w górę po chwiejnych schodach. Biuro Jamesa znajdowało się na drugim piętrze i, o dziwo, nie było tak mocno spalone jak reszta. Drzwi się zacięły, ale udało mi się je otworzyć.
Sejf był tam, wbudowany w ścianę za obrazem. Wpisałam datę urodzenia Jamesa. Pip. Zielony. Otwórz.
W środku były dokumenty, duża suma gotówki, prawdopodobnie z nielegalnych płatności, i stary telefon komórkowy.
„Zabierz wszystko”.
Głos Leo dobiegł z drugiego końca pokoju. „Mamo, spójrz tutaj”.
Wskazał pod luźną deskę podłogową, kryjówkę, której istnienia nigdy nie podejrzewałam. Podniosłam deskę. Pod spodem leżał telefon komórkowy, czarny notes i koperta.
Pospiesznie zebrałam wszystko i włożyłam do plecaka, który ze sobą zabrałam.
„Chodźmy szybko”.
Byliśmy już prawie przy drzwiach, kiedy to usłyszeliśmy. Głosy na dole.
„Jesteś pewien, że nikogo tam nie ma?”
„Tak, policja już oczyściła teren. Właśnie to sprawdzamy.”
Krew mi zmroziła krew w żyłach. Spojrzałem na Leo. Był blady.
Nie mogliśmy zejść na dół. Ktokolwiek to był, blokował nam jedyne wyjście.
Chwyciłem Leo i weszliśmy do schowka w biurze. Serce waliło mi tak mocno, że byłem pewien, że usłyszą nas przez szparę w drzwiach schowka. Zobaczyłem światło latarek świecące na górę po schodach.
Dwóch mężczyzn. To nie byli policjanci. Rozpoznałem głosy. To byli ci sami mężczyźni, którzy podpalili dom. „Szef powiedział, że musimy sprawdzić, czy robota wykonana” – powiedział jeden z nich głębokim głosem. „Wygląda na to, że nadal nie znaleźli żadnych ciał”.
„Niemożliwe. Pożar był tak intensywny, że nic z niego nie zostało. Może już zabrano ich do koronera. Dla pewności. Zajrzyjcie do sypialni”.
Usłyszałem kroki oddalające się. Jeden z nich zmierzał w stronę sypialni.
